اگر به دليل داشتن عذرى و يا فراموشى روزه نگرفت احتياطا بايد قضاى آن را بگيرد.
(مسأله ١٤٤١): در اداى كفاره شصت مد، هر مد را بايد به يك فقير داد ولى در اداى كفاره قضاى روزه ماه رمضان كه شخص قضاى روزه را با وجود قدرت داشتن [١] تا ماه رمضان بعد نگرفته مى توان چند مد را به يك فقير داد.
(مسأله ١٤٤٢): زن حائض در حالتى كه بايد احتياط كند در محل به مستحاضه و تروك حائض اگر روزه‌اش را افطار كند كفاره بر او لازم نيست.
(مسأله ١٤٤٣): اگر بطور مثال كسى در شب جواهرى را فرو برده باشد و در روز خارج كردن آن لازم باشد، بايد در روزه - حتى زمانى كه روزه است - قى كرده و آن را خارج كند و در صورتى كه بتواند به شكلى كه صدق قى كردن نداشته باشد آن را بيرون آورد اشكالى نداشته و در غير از اين دو صورت بايد قضاى آن روز را بگيرد.
(مسأله ١٤٤٤): هرگاه زنى نمى دانست كه جماع در صورت عدم انزال هم مفطر روزه است و ديگران به او بگويند كه مفطر نيست و اين زن جماع كند، قضاى آن روز بر او واجب است و احوط نيز دادن كفاره است [٢]، ولى اگر به دليل اجبار شوهرش تن بن جماع دهد، كفاره او بر ذمه شوهرش مى باشد.
(مسأله ١٤٤٥): اگر بطور مثال زنى نذر كند كه روز معينى را روزه

[١] محمد كاظم طباطبائى: و يا با استمرار مرض تا ماه رمضان ديگر و
همچنين است در مد شيخ و شيخه و مانند آنها.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: ليكن اين احتياط واجب نيست.
محمد باقر شيرازى: اين حكم به احتياط در صورت مقصر بودن شخص است.