(مسأله ١٢٦٥): مسافر در جائى كه مخير در قصر و اتمام است، اگر اول به قصد قصر قربة الى الله مشغول شود و در ركعت سوم كه به ركوع رفت فهميد، بايد عدول به نماز تمام نكند و نمازش را بر هم زند و آن را از سر بگيرد و اگر عدول كند و تمام كند و احتياطا [١] اعاده كند هم اشكالى ندارد [٢].
(مسأله ١٢٦٦): مسافر هرگاه در بين نماز قصر، قصد اقامت ده روز كند بايد نمازش را چهار ركعتى سلام دهد.
(مسأله ١٢٦٧): در جائى كه شخص بايد نمازش را احتياطا به صورت قصر و اتمام بخواند، اگر چند روز به جهت جهل يا نسيان نمازش را تمام خواند، بعدا بايد فقط نمازهاى شكسته‌اش را قضا كند.
(مسأله ١٢٦٨): شخص كاسب هرگاه هفت ماه يا هشت ماه از سال را در سفر، كسب يا پيله‌ورى مىكند و باقىمانده آن را در خانه‌اش بسر مى برد، دائم السفر نيست، و بايد نمازش را در سفر شكسته [٣] بخواند.
(مسأله ١٢٦٩): هرگاه بطور مثال شخصى قصد توطن و هميشه ماندن در نجف اشرف را كرد و در اين ميان شش ماه به كربلا رفت و برگشت و شش ماه بعد را در نجف ماند، به اتصالش اشكالى وارد نمى كند.
(مسأله ١٢٧٠): هرگاه شخص در خلال شبانه روز چهار فرسخ برود

[١] محمد كاظم طباطبائى: عدول بدون اعاده هم كافى مى باشد.
[٢] محمد باقر شيرازى: بلكه بسيار نيكو است.
[٣] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: در بعضى صور آن (+) تأمل است
بلكه حكم كثرت سفر بعيد نيست.
(+) محقق خراسانى: مثل آنكه در اين چند ماه تصميم به رفت آمد مكرر
براى تجارت داشته باشد.