شخص براى اتمام نماز بايد قصد ماندن ده روز در يكى از آنها را داشته باشد اما در شهرهاى بزرگ كه خارق عادت است، بايد قصد اقامت در يك محله داشت و به غير از صورت مذكور نماز شكسته است.
(مسأله ١٢٥٦): در بلاد كبيره خارق العاده، شخص بايد در يك محله قصد اقامت كند [١] و در خارج محله حكم مسافر دارد و نمازش شكسته است.
(مسأله ١٢٥٧): در بلاد كبيره حد ترخص نسبت به محله‌اى مى باشد كه مسافر قصد اقامت در آن محله كرده است [٢] و اعتبار قصر يا اتمام نماز، داخل و يا خارج شدن از حد ترخص نسبت به آن محله است و ماندن در تردد سى روزه، حكم قصد اقامت ده روزه را دارد.
(مسأله ١٢٥٨): هرگاه شخص در شهر محل اقامت خود قبل از ده روز و يا بعد از ده روز، از حد ترخص بيرون رود اگر در برگشتن باز قصد ده روز ماندن يا بيشتر را داشته باشد نمازش تمام است اگر چه رفت و آمد او بسيار [٣] باشد و در غير اين صورت بايد جمع كند.
(مسأله ١٢٥٩): اگر بطور مثال شخص از حد ترخص تا هفت فرسخ

[١] محمد باقر شيرازى: در بلاد كبيره خالق العاده، اگر از شهرهاى بغداد و كوفه
و سر من راى در زمان ائمه (ع) بزرگتر باشد مثلا ٥٠ فرسخ، مى توان مبناى اقامت
را محله قرار داد ولى در بلاد كبيره اين زمان حكم به قصد اقامت در محله مشكل
است و اظهرهما صدق عرف است.
[٢] محمد باقر شيرازى: حكم اين مسأله قبلا توضيح داده شد.
[٣] محمد باقر شيرازى: تمام بودن نماز در خروج بيش از دو الى سه ساعت از
محل اقامت مشكل است هر چند به صورت رفت و آمد مكرر باشد و در اين حالت
نمى توان به بقاء اقامت حكم كرد، خصوصا اگر از ابتدا قصد خروج از محل اقامت
خود را داشته باشد.