ماندن ده روز كند، پس در اين صورت اتمام نماز متعين است.
(مسأله ١٢٤٣): حد فرسخ سه ميل است كه هر ميلى چهار هزار ذراع است و هر ذراعى به ضخامت بيست و چهار انگشت است و هر انگشتى به ضخامت هفت جو [١].
(مسأله ١٢٤٤): هرگاه چيزى از اين مسافت كمتر باشد يا شك يا مظنه در طى شدن مسافت داشته باشد نماز تمام است، ولى در صورت مظنه احوط جمع بين قصر و اتمام است و اگر تحصيل علم بدون عسر و حرج ممكن شود، احوط [٢] وجوب تحصيل علم است.
(مسأله ١٢٤٥): اگر در بين راه بفهمد كه مقدار مسافت را طى كرده است اگر چه باقيمانده راه به مقدار مسافت نباشد بايد نماز را قصر كند.
(مسأله ١٢٤٦): ابتداى مسافت در شهرهاى كوچك و يا متوسط از قلعه آنهاست و اگر قلعه نداشته باشند آخر خانه‌هاى آنهاست و در شهرهاى بزرگ ابتداى مسافت آخر محله آنهاست [٣].
(مسأله ١٢٤٧): اگر شخص قصد مسافت را در رفتن داشته باشد و طى كردن مسافت چند روز طول بكشد اشكالى ندارد مگر به جهت تفرج [٤]

[١] محمد باقر شيرازى: مقصود از فرسخ مقدار ٥ / ٥ كيلومتر مى باشد كه مقدار
مسافت بر حسب كيلومتر تقريبا ٤٤ كيلومتر مى باشد (در رفت و برگشت).
[٢] محقق خراسانى: مراعات اين احتياط لازم نيست.
[٣] محمد باقر شيرازى: در مورد بلاد كبيره اين حكم مشكل است و اقرب
مساوات بلاد كبيره فعلى و غير آنست.
[٤] محقق خراسانى: يا جهت ديگرى كه موجب طول مدت شود.