قصد اقامت و مانند آن از اسباب تمام بودن نماز را به همراه داشته باشد و يا در طول سفر عيال او همراه وى باشند.
٥ - اينكه شخص از افراد خانه بدوش نباشد مانند كسانى كه در جميع اوقات در بيابانها بسر مى برند از قبيل اعراب باديه نشين و بعضى از ايلات، و يا آنكه سفر آنها سفر عمل و شغل نباشد كه به اسامى خاصى مثل مكارى و ساربان و هيزم كش و قاصد و ناخدا ناميده شده و يا تاجر صاحب صنعتى كه به منظور تجارت و صنعت [١] خود در گردش باشد و يا امثال آنها.
(مسأله ١٢٢٣): اگر صاحب اعمال مذكور در مسأله قبل در غير عمل خود سفر كند مثل آنكه مكارى به زيارت و يا به سفر حج برود، بايد نماز خود را شكسته بخواند [٢] و همچنين هرگاه حركت او در سفر زياد شود به حدى كه از عادت بيرون رود، نيز بايد نماز خود را قصر كند و احوط بجا آوردن نماز تمام بعد از قصر آن است.
(مسأله ١٢٢٤): كسى كه براى انجام كار به سفر مى رود، در صورتى كه سفر را به عنوان شغل انتخاب كند، تمام خواندن نماز در سفر سوم بر او واجب است و در سفر دوم [٣] نيز تمام نمايد گر چه احوط جمع ميان قصر و اتمام است

[١] محمد باقر شيرازى: حكم سفر اول نيز قبلا بيان شد.
[٢] شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: احوط و اولى
جمع است.
[٣] محقق خراسانى: بلكه اين حكم در مورد سفر اول نيز صادق است.
محمد كاظم طباطبائى: ملاك در سفر صدق عملى آنست پس اگر در اثناى
سفر اول هم اين وضعيت حاصل شود كافى است و بايد تمام بخواند (+).
(+) محمد باقر شيرازى: با اين وجود احتياط را مراعات نمايد.