(مسأله ١٢١٠): اگر شخص مأموم و يا منفرد در نماز آيات بعد از ركوع اول سهوا به سجده رفت، نمازش باطل است [١].
(مسأله ١٢١١): فاصله افتادن ميان مأمومين به وسيله كسانى كه مى دانند نمازشان درست نيست (مثلا بى وضو نماز مى خوانند) موجب بطلان نماز مأمومين مى گردد، اما اگر اعمالى را انجام مى دهند كه ميان علماء اختلافى است مثل آنكه " با محمول نجس نماز مى توان خواند " و يا " غساله را پاك بدانند "، نماز مأمومين صحيح است [٢].
(مسأله ١٢١٢) هرگاه مأموم در صف جماعت جمعى را فرادى ببيند به قسمى كه بين او وصف جماعت هستند و نمى داند كه در اول نماز فرادى بوده اند و يا بعد شده اند، او نيز بايد قصد فرادى كند.
(مسأله ١٢١٣): اگر مأموم زمانى كه به ركوع رفت فهميد كه امام به قنوت بى جا مشغول است، بايد برگردد و متابعت كند ولى قنوت نخواند تا امام به ركوع رود و بعد او هم به ركوع برود، و نيز اگر مأموم ايستاد و فهميد كه امام به تشهد بى جا مشغول است، بايد بنشيند و متابعت كند، اما تشهد را نخواند و امام

[١]: ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: در صورتى كه قبل از اتمام دو سجده
متذكر شد، احوط بجا آوردن ركوع و اتمام نماز و اعاده آن است.
محمد كاظم طباطبائى: ليكن اگر داخل در سجده دوم نشده باشد احوط انجام
بقيه ركوعها و اتمام و اعاده نماز است.
[٢] ميرزاى شيرازى: صحت نماز در بعضى صور مورد اشكال است.
محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: مگر اينكه مفصول با فاصل
در علم قطعى وجدانى در مسأله اختلاف نظر داشته باشند و ظن اجتهادى با اين حكم
در مورد اختلاف نظر مأمومين با امام در مسايل خلافيه غير از مسايل مربوط
به قرائت، نيز صادق است.