چيزى از تشهد پيش افتاد همان را به قصد قربت اعاده كند.
(مسأله ١١٧٢): اگر امام در قنوت باشد و مأموم تكبير بگويد مستحب است كه در اين حالت مأموم با خواندن قنوت تبعيت از امام نمايد و ليكن نه به قصد جزئيت، و همچنين در تشهد نيز متابعت نمايد اما نشستن به صورت تجافى (نيم خيز) احوط است، و در ركعت دوم بايد خودش قرائت را اخفاتا (آهسته) بخواند هر چند در نماز جهرى باشد، و در ركعت آخر امام مختار است و مىتواند متابعت كند تا سلام واجب گفته شود و يا مىتواند سر را كه از سجده برداشته برخيزد و نمازش را تمام كند.
(مسأله ١١٧٣): در نماز جماعت، تقديم افعال نماز مأموم بر افعال نماز امام عمدا جايز نيست هم چنان كه تأخير آن نيز از روى عمد اگر به مقدار فاحش باشد نيز جايز نيست و در صورت عمد، گناهكار است ولى نماز جماعت او صحيح است [٢]، و احوط در اين صورت نيت انفراد است و احوط از آن اعاده نماز است، و اما اگر سهوا باشد مانند اينكه پيش از امام به ركوع برود كه اگر ممكن باشد بايد يك مرتبه ذكر واجب را بگويد و اگر ممكن نباشد يك (سبحان الله) بگويد و احتياطا برخاسته و با امام به ركوع برود و ذكر

= از هر راه كه علم به قول امام داشته باشد متابعت احوط است.
محمد كاظم طباطبائى: يا به صورتى ديگر علم به اقوال او حاصل كند
و ليكن احتياط مذكور واجب نيست.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: در بقاى اقتدا با تقديم عمدى مطلقا و
يا با تأخر فاحش اشكال است و احوط در اين صورت انفراد است چنان كه مذكور است.
محمد كاظم طباطبائى: ما دامى كه منافى اقتدا نباشد.