از هر يك از اين طرق به عدالت او مظنه [١] يا علم حاصل كند مىتواند به او اقتدا كند.
(مسأله ١١٦٨): اگر شخص اقتدا به امام حاضرى كرد كه او را عادل مى دانست و بعد معلوم شد كه كسى كه منظورش بوده، نيست در صورتى كه اين امام نيز عادل باشد نمازش صحيح است [٢] ولى اگر شخص معينى را به اسم اقتدا كرد به گمان آنكه حاضر است، و بعد معلوم شد كه غير اوست، در اين صورت، اگر چه او را هم عادل بداند نمازش باطل است.
(مسأله ١١٦٩): اگر در بين نماز عذرى براى امام بوجود آيد، مأموم بنا بر اقوى مىتواند نمازش را عدول به امام ديگرى [٣] بنمايد.
(مسأله ١١٧٠) جايز است مأموم در حال اختيار عدول به فرادى كند اگر چه در ابتدا قصدش اين باشد كه در دو ركعت آخر عدول به فرادى كند (به طور مثال در نماز مسافر).
(مسأله ١١٧١): متابعت در اقوال واجب نيست مگر آنكه مأموم صداى امام را بشنود [٤] كه احتياط در اين صورت متابعت كردن است و اما اگر سهوا

[١] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: در اكتفاى
بر مظنه بدون حصول وثوق (+) اشكال است.
[٢] محقق خراسانى: و احوط اعاده نماز است.
[٣] محمد باقر شيرازى: مىتواند به امام ديگرى از خود مأمومين عدول كند اما
عدول به امام ديگرى محل تأمل است، اگر چه صحت آن احتمال قوى دارد.
[٤] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: اختصاص به شنيدن ندارد بلكه =
(+) محقق خراسانى: بلكه با وثوق نيز مشكل است مگر آنكه علم حاصل شود.