(مسأله ١١٥٤): به جماعت خواندن نمازهايى كه به حسب اصل شرع واجب بوده و بعد مستحب شده باشد اشكالى ندارد مانند نماز عيدين (عيد فطر و قربان) اين زمان، و همچنين است در نماز قضاى واجبى كه براى ديگرى بر وجه تبرع خوانده شود و يا نماز واجبى كه شخص آن را فرادى خوانده و مى خواهد آن را مستحبا به جماعت اعاده كند.
(مسأله ١١٥٥): در نماز يوميه، مىتواند هر يك را به ديگرى اقتدا كرد چه قضا به ادا و چه عكس آن، و چه قصر [١] را به اتمام و چه عكس آن، بلكه نماز طواف [٢] به يوميه و عكس آن را به جماعت نيز مى توان خواند و اما نماز مستحبى را به جماعت نمى توان خواند مگر نماز طلب باران (نماز استسقاء).
(مسأله ١١٥٦): نماز مستحبى كه به نذر واجب شده باشد و نماز احتياط را، بنا بر احتياط [٣] نمى توان به جماعت خواند ولى اگر امام و مأموم در شك در عدد ركعات شريك باشند نماز احتياط آن شك را به جماعت مى توان خواند [٤].
(مسأله ١١٥٧): هرگاه امام در ركوع، ذكر ركوع را تمام كرده باشد و مأموم به او برسد، اشكالى ندارد و مىتواند اقتدا كند و اگر در ركوع به امام

[١] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: اقتداى نماز جهريه به اخفاتيه و
عكس آن نيز جايز است.
[٢] محمد باقر شيرازى: احوط ترك جماعت در نماز طواف است و اگر به جماعت
خواند آن را فرادى اعاده كند.
[٣] محمد كاظم طباطبائى: بلكه در فرض اول بنا بر اقوى.
[٤] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: اگر چه احوط
در اين صورت نيز ترك است.