ركوع امام مى رسد و نرسيد، در اين صورت بايد خود را در سجده به امام برساند اگر چه در سجده دوم باشد و همچنين اگر در ركعت اول و در حال قيام امام تكبير بگويد و به ركوع نرسد احوط [١] در اين صورت قصد فرادى و يا اعاده بعد از اتمام نماز است.
(مسأله ١١٤٦): اگر مأموم پيش از امام سهوا واجب را گفت، احوط [٢] اين است كه بعد از اتمام نماز امام، سلام را دوباره بگويد و دو سجده سهو قربة الى الله بجا آورد و اگر عمدا و بى قصد انفراد سالم واجب را گفت احتياط [٣] نماز را اعاده كند.
(مسأله ١١٤٧): شخصى كه نماز قضاى يقينى [٤] بر ذمه داشته باشد بايد بنا بر احتياط نماز مستحبى را ترك كند و اگر در نماز واجب باشد و بخواهد عدول به نماز مستحبى كند كه در ركعت جماعت نمايد، بنا بر احتياط [٥] نمى تواند اين عمل را انجام دهد، ولى مىتواند عدول به نماز قضا نمايد [٦] تا زود درك جماعت كند.

[١] محمد باقر شيرازى: اين احتياط ترك نشود.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: اين احتياط و احتياط بعد واجب نيست.
[٣] محقق خراسانى: ترك اين احتياط اشكالى ندارد.
[٤] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: با وجود آنكه نماز قضاى بر ذمه
دارد مىتواند مطلقا (+) نماز مستحبى را بخواند.
[٥] محمد كاظم طباطبائى: اقوى جواز عدول است.
[٦] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: در عدول به قضاى در غير صورت
فراموشى اشكال است.
(+) محقق خراسانى: و ليكن رجاء.