(مسأله ١١٢١): اگر مأموم قرائت را فراموش نمايد و وقتى متذكر شود كه امام داخل در ركوع شده باشد، و يا داخل نشده باشد و ليكن خواندن حمد منافى متابعت باشد، قرائت حمد از او ساقط است، و مشروع بودن خواندن بعض حمد ثابت نيست [١].
مسأله ١١٢٢): هر گاه شخص نماز قضاى يقينى بر ذمه نداشته باشد و بخواهد آن را احتياطا به جماعت بجا آورد مىتواند آن را مأموما بجا آورد اما در اين صورت احوط [٢] ترك امامت مى باشد.
(مسأله ١١٢٣): اگر بعد از فراغ از نماز، فاسق بودن يا كافر بودن و يا بى طهارت بودن و يا نيت نداشتن امام معلوم شود، نماز مأموم باطل نيست و اگر در بين نماز معلوم شود بايد به فرادى عدول كرده و نماز خود را تمام كند.
(مسأله ١١٢٤): هر گاه بر طبق وظيفه، مأموم بايد تسبيحات اربعه را سه مرتبه بخواند و امام يك مرتبه بخواند، بايد به آن امام اقتدا نكند [٣] ولى اگر امام سه مرتبه قربة الى الله بخواند اگر چه يك مرتبه را واجب بداند، هرگاه به او اقتدا كنند اشكالى ندارد.
(مسأله ١١٢٥): اگر مأموم در ركعت چهارم بفهمد كه در ركعت سوم،

[١] محمد باقر شيرازى: ليكن از مفهوم بعضى از روايات و قاعده ميسور
مى توان مشروع بودن آن را استفاده نمود.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: يعنى احوط ترك اقتداء ديگران بوده اگر چه اقوى جواز
اين عمل مى باشد.
محمد باقر شيرازى: بلكه اقوى است.
[٣] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: بنا بر احوط و اولى.