نكردن به طفل است.
(مسأله ١١٠٢): در امام جماعت موارد زير شرط است كه عبارتند از: ١ - بالغ بودن امام، ٢ - داشتن عقل، ٣ - سالم بودن از جذام [١] و برص و حد شرعى بعد از توبه، ٤ - أعرابى نبودن براى غير امثال خودشان و احوط در اين صورت ترك مطلقا، ٥ - ايمان، ٦ - حلال زاده بودن، ٧ - عدالت ٨ - مرد بودن اگر در ميان مأمومين، مرد باشد و يا تمام مأمومين مرد باشند بلكه احوط مرد بودن امام است هر چند تمام مأمومين زن باشند.
(مسأله ١١٠٣): هرگاه مأمومين ايستاده باشند امام نبايد نشسته باشد، و اين حكم درباره امامى كه نتواند تمام قرائت واجب يا بعض آن را بخواند و يا بعضى از حروف را بدل به بعضى ديگر نمايد و در عوض مأموم توان انجام آن را داشته باشد و نيز امامى كه لحن در قرائت مى نمايد، صادق است.
(مسأله ١١٠٤): از شرايط نماز جماعت آن است كه ميان امام و مأموم حايلى مانع ديده شدن امام نباشد مگر آنكه مأموم زن و امام مرد باشد.
(مسأله ١١٠٥): در نماز جماعت شرط است كه مأموم از امام و يا از صفى كه پيش روى او مى باشد به مقدارى كه صدق دورى بسيار نكند، دور نبوده باشد بلكه همين مقدار كه بگويند پشت سر امام ايستاده است و امام پيش

[١] محمد كاظم طباطبائى: در جذام و سه مورد بعد از آن، اقوى كراهت است
و نه شرطيت.
محمد باقر شيرازى: در جذام و مانند آن اگر ترس از سرايت مرض باشد،
اصل معاشرت اشكال دارد و حكم بطلان نماز نيز كه از فروع معاشرت مى باشد به
طريق اولى جارى است.