(مسأله ١٠٧٥): هرگاه شخصى اجير شد كه چند سال نماز ديگرى را بخواند و بعضى از آن را خواند اما مىداند كه اگر باقى آن را بخواند وجه آن را به او نمى دهند، اگر مابقى را نخواند اشكالى ندارد.
(مسأله ١٠٧٦) در نماز استيجارى اگر شخصى بعضى از آن را خواند و فلج شد، نمى تواند باقى آن را نشسته بخواند و اگر اجازه داشته باشد بايد به ديگرى بدهد والا بايد وجه آن را به مجتهد برساند [١].
(مسأله ١٠٧٧): هرگاه شخص نيت نماز قضايش نماز صبح بود و به طور مثال سهوا به قضاى نماز ظهر و يا نماز عصر مشغول شد اگر نماز قضاى خودش باشد، بايد عدول به نماز صبح نمايد و اما اگر نماز قضاى ديگرى باشد بايد همان را تمام كند و احتياطا اعاده كند [٢].
(مسأله ١٠٧٨): هرگاه شخصى نماز قضاى يقينى بر ذمه نداشته

= فراموش كرده باشد كه نماز ظهر يا نماز عصر را خوانده است اما اگر اعتقاد داشته
باشد كه نماز آن شبانه‌روز را خوانده است و شروع به نماز ظهر كرد در اين صورت
بايد مابقى نماز شبانه روز را بخواند و نماز ظهرى را كه خوانده صحيح است
ان شاء الله تعالى و در مسأله وجه ديگرى نيز هست كه در محل خود مى باشد.
[١] محمد باقر شيرازى: اگر ممكن باشد آن را به صاحب آن برساند و در غير اين
صورت به مجتهد برساند.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: فرق بين دو مسأله محل تأمل است و
بلكه معلوم نيست.
محمد كاظم طباطبائى: فرقى ما بين دو مسأله نيست پس اگر قضاى يقينى
بر ذمه او باشد در هر دو مسأله بايد عدول كند و اعاده ندارد و اگر قضاى احتياطى
باشد در هر دو مسأله بايد همان را تمام كند و اعاده هم بنمايد.