مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٣٣١

اگر آن عمل سهوا [١] واقع شود مبطل نماز نيست چنانچه فعل قليل يا سكوت قليل نيز مبطل نماز نيست.
(مسأله ١٠٣٥): قطع نماز به جهت غيبت يا غنا يا حرامى ديگر با قدرت بر آن، جايز است [٢] و به جهت ضرر كلى [٣] مالى واجب است و به جهت ضرر جزئى جايز است.
(مسأله ١٠٣٦): يكى ديگر از مبطلات نماز خوردن و آشاميدن است البته اگر منجر به فعل كثير شود و اگر نشود احوط ترك است و ليكن در بطلان نماز به سبب آن اشكال است.
(مسأله ١٠٣٧): اگر مقدارى نبات يا امثال آن را در دهان بگذارند تا اينكه آب شود و فرو رود نماز باطل نمى شود [٤].
(مسأله ١٠٣٨): بطلان نماز در اثر خوردن در صورتى است كه از روى عمد باشد و خوردن از روى فراموشى مبطل نماز نيست چه به سر حد كثرت برسد و چه نرسد اما اگر به حدى برسد كه صورت نماز را از بين ببرد نماز باطل مىشود چه از روى عمد باشد و چه از روى سهو.
(مسأله ١٠٣٩): سومين از مبطلات نماز تكلم كردن به صورت عمدى و يا به سبب نداشتن مسأله به دو حرف يا بيشتر چه به مهمل باشد و چه غير مهمل