بلكه آن را بكشند و پشت آن را راست نگاه دارند و مرفقين (آرنج) را بيرون كنند مانند دو بال، و نيز مستحب است كه دو چشم خود را ما بين دو پا بياندازند.
(مسأله ٨٦٠): گفتن ذكر كبرى به سه مرتبه و يا هفت مرتبه و يا زيادتر از آن جايز است چنانچه مستحب است كه به عدد فرد آن را قطع كند و بعد از راست شدن و قرار گرفتن مستحب است كه بگويد: " سمع الله لمن حمده " و بعد از آن نيز تكبير بگويد.
(مسأله ٨٦١): در حال ركوع، سر را به پائين انداختن مكروه است و نيز جلو انداختن زانو و گذاردن هر يك از دو كف دست را بر ديگرى و يا ميان دو زانو [١]، مكروه است بلكه احوط اجتناب از آن و خواندن قرآن در ركوع و سجود است.
سؤالاتى پيرامون احكام ركوع ١ - در واجبات تخييريه مثل وجوب حمد تنها، و تسبيحات اربعه در ركعت سوم و چهارم و همچنين ذكر صغير و كبير در ركوع و سجود، آيا جمع بين اين دو جايز است كه يكى را به قصد وجوب و يكى را به قصد قربت بخواند يا خير؟ ج: حكم به جواز در ركوع و سجود ظاهر است و ليكن در حمد و تسبيحات

[١] محمد باقر شيرازى: در غير از زمان گفتن ذكر واجب والا احوط بلكه اقوى
ترك است و بايد دست بر سر زانو باشد.