واجب است [١] كه آن را ياد بگيرد اگر چه نماز خواندن به جماعت براى او ممكن شود مگر كسى كه درست كردن قرائت براى او ممكن نشود مانند شخص لال.
(مسأله ٨٠٦): مستحبات نماز هرگاه جهلا غلط خوانده شود، اگر غلط اعرابى باشد اشكالى ندارد ولى اگر غلط در حروف باشد مثل اينكه " ه‌ " را " ح " و يا " غ " را " قاف " گفته باشد [٢] كه اشكال در ماده كلمه است بايد احتياطا [٣] نماز را اعاده كند، و اما اگر سهوا غلط خواند و محلش هم باقى است بايد برگردد و آن را درست بخواند و اگر هم برنگردد اشكالى ندارد.
(مسأله ٨٠٧): در قرائت سوره حمد اگر شخصى بى اختيار وقف به حركت كرد مثل اينكه عطسه كرد و گذشت، اشكالى ندارد [٤].
(مسأله ٨٠٨): در قرائت بسمله اگر " الرحيم " را سهوا غلط خواند بايد بسمله را از ابتدا بخواند [٥].
(مسأله ٨٠٩): در قرائت سوره حمد، " الرحيم " و " مالك " را نبايد با ادغام بخوانند و اما " ملك " [٦] را به فتح ميم خواندن اشكالى ندارد و از

[١] محمد باقر شيرازى: مخير است بين ياد گرفتن و بين جماعت رفتن تا زمانى
كه براى او ممكن باشد.
[٢] محمد باقر شيرازى: ميزان مغير بودن معنا و مغير نبودن آن است كه اگر
معنى تغيير كند جايز نيست والا ظاهرا جايز است خصوصا در اذكارى كه به عنوان
دعا باشد.
[٣] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: ليكن واجب نيست.
[٤] محمد باقر شيرازى: احوط برگشتن است به امكان آن.
[٥] محمد كاظم طباطبائى: واجب نيست.
[٦] محمد باقر شيرازى: و اگر خلاف سيره نبود مقتضاى علم اجمالى =