مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٢١٦

باطن خود دهان باشد مثل خون خود دهان اشكالى ندارد [١].
(مسأله ٦٨٩): حمل اجزاى حرام گوشت و ميته نجس اگر از روى عمد باشد بنابر احتياط [٢] مبطل نماز است و اگر سهوا باشد اشكالى ندارد [٣] و نيز موم اگر همراه نمازگزار و يا در لباس او باشد اشكالى ندارد.
(مسأله ٦٩٠): هرگاه شخصى چيزى مانند لقطه را همراه خود داشته باشد تا صاحب آن را پيدا كند براى نماز اشكالى ندارد.
(مسأله ٦٩٠): احوط اجتناب از حمل شيئ نجس در نماز است و در مورد اجزاى حرام گوشت [٤] نيز فتوى بر اجتناب است، و حمل آن به جهل يا به سهو يا به فراموشى اشكالى ندارد، بلى اگر در بين نماز متذكر شد بايد آن را از خود دور كرده و نماز را تمام كند.
(مسأله ٦٩١) هرگاه محمول غصبى همراه نمازگزار باشد كه با افعال نماز متحرك شود اگر به مقدار سوزنى هم باشد مبطل نماز است.
(مسأله ٦٩٢): هرگاه شخص بعد از نماز شك كند كه نجاستى را كه در بدنش بوده شسته است يا خير، نمازش صحيح است و بايد براى نمازهاى بعدى تطهير كند و احوط و اولى اين است كه نمازش را اعاده كند.
(مسأله ٦٩٣): خون بينى حكم خون جروح را ندارد و اگر در نماز بوده