مظنه كفايت مىكند چه در اثر تجزيه بدست آيد و چه از قول طبيب عادل و بلكه غير عادل حاصل شود، بلكه احتمالى كه باعث خوف شود نيز كافى است [١] لا (مسأله ٤١٨): چهارمين موضع از مواضع تيمم تشنگى است هر چند بالفعل نباشد و مظنه به آن وجود داشته باشد، بلكه كفايت نمودن احتمال نيز قوى است [٢].
(مسأله ٤١٩): پنجمين مورد از موارد تيمم احساس تألم و درد به سبب سردى هوا و يا گرمى آب است و چاره اى هم براى آن وجود نداشته باشد.
(مسأله ٤٢٠): هرگاه بر مكلف ممكن بوده و ضررى براى او وجود نداشته باشد و از طرفى يقين به عدم وجود آب نباشد و وقت نيز وسيع باشد، بر مكلف لازم است بدنبال آب برود، كه اگر در زمينى كه داراى پستى و بلندى و درخت و صخره است، باشد بايد به مقدار پرتاب يك تير توسط تير انداز معتدل و به آلت معتدله [٣] در چهار جهت برود و اگر در زمين صاف مانند بيابان باشد بايد به مقدار پرتاب دو تير در هر جهت برود و اگر ترك طلب نمود و با وسعت وقت نماز خواند نمازش باطل است [٤] و اگر تا تنگى وقت صبر نمود و بعد نماز

[١] شيخ اعظم انصارى - احوط جمع بين وضو و تيمم است.
محمد باقر شيرازى: اگر چه جمع بين وضو و تيمم تقريبا در امثال اين موارد
نقض غرض است.
[٢] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: اگر موجب خوف شود.
[٣] محمد باقر شيرازى: ميزان در امثال اين موارد زمان پيغمبر و ائمه عليهم
السلام است و بنابر اين در وسائل امروزه حكم محل اشكال بوده و بلكه بايد محاسبه
و موازين بين اسباب قديم و جديد بشود.
[٤] محقق خراسانى: بطلان بر تقدير عدم وجود آب و ايتان به تيمم و نماز رجاء
محل تأمل است. =