(مسأله ٣٩٥): اگر شخص در باقى بودن وقت به مقدار غسل يا وضو شك يا مظنه دارد بايد غسل يا وضوى خود را بجا آورد و در صورتى كه مظنه به باقى نبودن وقت دارد بايد تيمم كند [١].
(مسأله ٣٩٦): در غسل جبيره اى كه نياز به تيمم داشته اگر قبل از تيمم غسلش باطل شد با بقاء عذر بايد وضو بگيرد و احتياطا تيمم بدل از غسل كند [٢] و فريضه خود را انجام دهد، و بعد كه نجاست دور زخم پاك شد بايد يك غسل ديگر با جبيره بر خود زخم انجام دهد و احتياطا وضو هم بگيرد و سپس نماز بخواند و اما بعد از بهبود زخم بايد احتياطا غسل را اعاده كند و وضو گرفته نماز بخواند.
(مسأله ٣٩٧): اگر شخصى بداند كه نمى تواند غسل كند و بايد تيمم نمايد هرگاه خود و همسر خود را جنب كند جايز است [٣] و اشكالى ندارد و احوط [٤] ترك آن است و همچنين است حكم در مورد زن.
(مسأله ٣٩٨): اگر شخصى در وسعت وقت از وضو يا غسل مأيوس بود و با تيمم نماز خواند و بعد از خواندن نماز عذرش بر طرف شد و هنوز هم وقت باقى است، مستحب است [٥] كه غسل يا وضو را بجا آورد و نماز را اعاده كند.

[١] شيخ انصارى: خوف و ترس هم در حكم مظنه است.
[٢] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: يك تيمم بدل از غسل كافى
است على الاقوى بلى تا عذر باقى است بايد وضو بگيرد.
[٣] شيخ انصارى: بعد از دخول وقت فريضه جايز نيست على الاقوى.
[٤] محمد باقر شيرازى: و اولى ترك است.
[٥] محقق خراسانى: اولى آن است كه نماز يا غسل و يا وضو را رجاء اعاده
نمايد.
محمد باقر شيرازى: اولى بلكه احوط عدم ترك است.