كه يكى از چهار علامت (جهندگى و شهوت و سستى بدن و بوى شكوفه خرما) در آن باشد و علم به عدم وجود باقى نيز نداشته باشد بايد غسل كند [١]، بلى اگر رائحه و بوى خاص بتنهايى در آن باشد بدون سه علامت ديگر احوط [٢] اين است كه غسل كند و پس از سلب طهارت از خود وضو بگيرد و اما در مرد مريض و زن، شهوت و سستى در آنچه بيرون مى آيد مطلقا براى وجوب غسل كافى است.
(مسأله ٣٧٦): هرگاه شخص در جامه خود منى ببيند و نداند كه كى جنب شده، بايد غسل كند و نمازى را كه يقين دارد با جنابت خوانده بايد وجوبا اعاده يا قضا كند و آنچه احتمال مىدهد كه با جنابت بوده احتياطا اعاده يا قضا كند.
(مسأله ٣٧٩): هرگاه شخصى در لباس خود رطوبتى ببيند و يقين كند كه منى است بايد غسل كند و اگر مظنه يا علم به منى حاصل كند و نداند كه پيش از غسل بوده يا بعد از غسل واقع شده، بايد احتياطا [٣] غسل كند و پس از سلب طهارت [٤] از خود بنابر احتياط براى عبادت خود مانند نماز وضو بگيرد.
(مسأله ٣٨٠): واطى و موطوئه حيوان بايد احتياطا غسل كند ولى

[١] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: اقوى اعتبار اجتماع سه علامت
اول است بلى احوط جمع بين غسل و وضو در صورت انفراد است.
[٢] ميرزاى شيرازى: اين احتياط مختص به اين صورت نيست بلكه در جميع صور
انفراد علائم ثابت است.
محمد باقر شيرازى: ليكن باطل نمودن غسل لازم نيست بلكه وجهى ندارد.
[٣] ميرزاى شيرازى: بلكه بنابر اقوى.
محمد كاظم خراسانى - محمد باقر شيرازى: ترك اين احتياط نشود.
محمد كاظم طباطبائى: لكن واجب نيست.
[٤] محمد باقر شيرازى: گذشت كه سلب طهارت لازم نيست ندارد.