مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ١١٨

احكام جباير جباير در اصطلاح چوب‌هايى هستند كه بوسيله آنها محل شكستگى را مى بندند، و اگر كسى در بعضى از اعضاى وضوى او قروح و جروح باشد مانند زخم شمشير و كارد و دمل و خراش و مانند آنها و يا آنكه در محل وضو شكستگى وجود داشته باشد و در روى هيچ يك جبيره يا مانند آن نباشد و از طرفى در صورت طهارت محل در اثر شستن و مسح آن متضرر نشود يا آنكه نجس شده باشد و بتواند آن را بدون ضرر [١] تطهير نمايد هر چند بوسيله آب حمام يا بر مصارفى براى گرم كردن آب و امثال آن متوقف باشد، بايد بر فرض قدرت داشتن بر انجام آنها محل را تطهير نمايد و سپس وضو بگيرد، ولى اگر جراحتى باشد كه به شستن آن متضرر شود، شستن آنچه كه از اطراف آن صحيح و سالم است كفايت مىكند، چه مسح نمودن بر محل جراحت ممكن باشد و چه نباشد هر چند در صورتى كه مسح نمودن ممكن باشد، احوط مسح نمودن [٢] چنانچه در صورتى كه مسح نمودن ممكن نباشد احوط [٣] آن است كه روى محل جراحت را