پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٢ - شرح و تفسير خدايا تو پناه منى

تو مرا به مصالح خودم راهنمايى كن و قلبم را به سوى آنچه رشد و صلاح من است رهبرى فرما كه اين كار از هدايتهاى تو بى‌سابقه و دور نيست و برآوردن چنين خواسته‌هايى براى تو تازگى ندارد»؛ (اللّهم إن فههت‌ [١] عن مسألتي، أو عميت عن طلبتي، فدلني على مصالحي، و خذ بقلبي إلى مراشدي، فليس ذلك بنكر من هداياتك، و لا ببدع من كفاياتك).

اين‌گونه دعا، نهايت ادب را در پيشگاه خدا در بردارد و در ضمن، جامعيّتى نسبت به تمام درخواستها در آن ديده مى‌شود و اين واقعيت را بيان مى‌كند كه ماهر قدر نسبت به خواسته‌ها و مصالح خود آگاهى داشته باشيم باز هم امور زيادى است كه يا از نظر ما پنهان مى‌شود و يا در تشخيص آن به خطا مى‌افتيم؛ ولى خداوند از ما آگاه‌تر به مصالح و مفاسد ماست، از او مى‌خواهيم كه ما را به مصالحمان رهنمون گردد و آنچه را از خدا مى‌خواهيم همان باشد كه خير و صلاح ما در آن است و اين از لطف خدا هرگز بعيد نيست.