پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٦ - ٣ طلحه و رؤياى خلافت

زبير و مانند آنها را به شوراى شش نفرى خود راه داد كه مفهومش شايستگى همه آنها براى خلافت بود). سپس مى‌افزايد: اين سبب هر فتنه‌اى بود كه درميان مسلمين واقع شد و تا دامنه قيامت واقع مى‌شود». [١]

با توجّه به اين سابقه تاريخى روشن مى‌شود كه چرا طلحه و زبير از خلافت على عليه السّلام ناراحت شدند درحالى كه بيشترين تلاش را براى تحريك مردم به كشتن عثمان داشتند به گمان اينكه بعد از عثمان نوبت به طلحه مى‌رسد و هنگامى كه على عليه السّلام پست و مقامى به آنها نداد (زيرا مى‌دانست مقدّمه تجزيه كشور اسلام مى‌شود) بلكه عطاى نامساوى آنها را از بيت المال قطع كرد و مطابق روش پيامبر، مساوات درميان مسلمين برقرار ساخت بر آن حضرت شوريدند و با دستيارى عايشه ام المؤمنين، آتش جنگ جمل را برافروختند و پس از شكست جمل و كشته شدن آن‌دو، طرفدارانشان آتش جنگ صفّين را شعله‌ور ساختند و سرانجام بنى اميّه را بر جهان اسلام حاكم ساختند و بعد از آن بنى مروان روى كار آمدند و آن فسادهاى عظيم را در جهان اسلام برپا ساختند. از اينجا روشن مى‌شود كه مشكل طلحه و زبير تنها مشكل عدم مشورت نبود و حتى مساوات در بيت المال هم مسئله‌اى فرعى بود؛ آنها طمع در خلافت داشتند و اينها را بهانه خود قرار داده بودند.

(١). شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١١، ص ١١- ١٣.