پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٩ - ٢ اميران سخن

مرحوم سيّد رضى در مقدّمه جالبى كه بر نهج البلاغه نوشته سخنى دارد كه ترجمه‌اش اين است:

امير مؤمنان على عليه السّلام سرچشمه فصاحت و منشأ بلاغت و زادگاه آن است، اسرار بلاغت از وى آشكار شد و قواعد و دستوراتش از او سرچشمه گرفت. با استفاده از شيوه او هر خطيب توانايى به قدرت خطابه دست يافت و از گفتار او سخنرانان ماهر يارى جستند، او در اين ميدان همچنان پيش مى‌رود و ديگران از او عقب مانده‌اند، زيرا در كلامش نشانه‌هايى از علم خداست و عطر و بويى از سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و اله.

همان‌گونه كه در آغاز جلد اوّل نوشتيم، ابن ابى الحديد ذيل خطبه ٢٢١ بعد از شرح بخشى از كلام مولا درباره عالم برزخ چنين مى‌گويد: «اگر تمام فصحاى عرب در مجلس واحدى اجتماع كنند و اين بخش از خطبه را براى آنها بخوانند، سزاوار است همگى به خاطر آن سجده كنند، چنان كه شعراى عرب هنگامى كه شعر معروف عدى بن رقاع را كه با اين جمله: «قلم اصحاب ...» شروع مى‌شود، شنيدند (براى خدا) سجده كردند، چون از علّت آن سؤال شد، گفتند: ما محلّ سجود در شعر را مى‌شناسيم، آن‌گونه كه شما محل سجود را در قرآن مى‌شناسيد». [١]

براى شرح بيشتر در اين زمينه به كتاب سيرى در نهج البلاغه شهيد مطهرى و مقدّمه جلد اوّل شرح پيام امام امير المؤمنين عليه السّلام رجوع شود.

(١). شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١١، ص ١٥٣.