پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩ - ترجمه

بما وعد اللّه الصّابرين).

در روايت كافى در ذيل اين سخن چنين آمده است: «واه واها و الصّبر أيمن و أجمل و لو لا غلبة المستولين لجعلت المقام و اللّبث لزاما معكوفا و لأعولت إعوال الثّكلى على جليل الرّزيّة فبعين اللّه تدفن ابنتك سرّا و تهضم حقّها و تمنع إرثها و لم يتباعد العهد و لم يخلق منك الذّكر و إلى اللّه يا رسول اللّه المشتكى و فيك يا رسول اللّه أحسن العزاء و صلّى اللّه عليك و عليها السّلام و الرّضوان؛ آه آه! ولى شكيبايى مى‌كنم كه شكيبايى بهتر و زيباتر است و اگر بيم آن نبود كه نظام حاكم از جايگاه قبر تو آگاه شوند پيوسته در كنار قبر تو مى‌ماندم و ناله‌هايى همچون ناله‌هاى مادرى كه به داغ فرزندش گرفتار شده، براى اين مصيبت بزرگ سر مى‌دادم. (اى رسول گرامى) خدا مى‌بيند كه دخترت پنهان به خاك سپرده مى‌شود و حقّش (آشكارا) بر باد مى‌رود و او را از ارثش محروم مى‌كنند حال آنكه زمان زيادى نگذشته و نامت فراموش نشده است. اى رسول خدا اين شكايت را به درگاه حق و به نزد تو مى‌آورم. اى رسول خدا تسليت مرا بپذير! درود و سلام و رضوان خدا بر تو و بر دخترت زهرا باد». [١]

از اين تعبيرات و آنچه در نهج البلاغه آمده به خوبى روشن مى‌شود كه حق نشناسان در زمان كوتاهى بعد از رحلت پيامبر چه مصائبى بر اهل بيت عليهم السّلام او و عزيزترين عزيزانش وارد كردند مصائبى كه على عليه السّلام را كه كوه شكيبايى و استقامت بود به لرزه درآورد و همچون مادر جوان مرده به گريه و ناله واداشت و عجب اينكه مدارك اين تهاجم بى‌رحمانه بر بيت وحى، در كتب اهل سنّت نيز به صورت گسترده آمده است.

(١). كافى، ج ١، ص ٤٥٩، باب مولد الزهرا عليها السّلام.