پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٣ - ١ مدح و ثناخوانى

رسيدن به منافعى نامشروع خود نباشد.

در روايتى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مى‌خوانيم: «إذا مدح الفاجر اهتزّ العرش و غضب الرّبّ؛ هرگاه شخص فاجر مدح و ستايش شود، عرش خدا به لرزه در مى‌آيد و خداوند غضب مى‌كند». [١]

در حديث ديگرى آمده است: «الثّناء بأكثر من الاستحقاق ملق والتّقصير عن الاستحقاق عيّ أو حسد؛ مدح و ستايش بيش از استحقاق تملّق است و كمتر از آن ناتوانى (در اداى سخن) است يا حسد». [٢]

اين نكته را نيز نبايد از نظر دور داشت كه بايد ظرفيت شخص ممدوح در نظر گرفته شود؛ مبادا مدح و ستايش سبب غرور او گردد و از مسير حق منحرف شود، همان‌گونه كه در جمله ديگرى از كلمات قصار مولا مى‌خوانيم: «ربّ مفتون بحسن القول فيه؛ چه بسيار اشخاصى كه به واسطه مدح و تمجيد، گرفتار فريب و فتنه مى‌شوند». [٣]

بى‌شك در صورتى كه همه اين جهات در نظر گرفته شود، مدح و ستايش نشانه قدردانى و حق‌شناسى و سبب تشويق نيكوكاران و صالحان مى‌شود.

در دنياى امروز نيز جلسات فراوانى براى نكوداشت خادمان پرسابقه جامعه، عالمان بزرگ و نيكوكاران ممتاز گرفته مى‌شود و هر سال سعى مى‌كنند به نويسندگان بهترين كتاب سال، كارگران و كشاورزان نمونه و يا پيام‌آوران صلح و دوستى در جهان، جوايزى اهدا و از آنان قدردانى كنند كه اگر رنگ و بوى سياسى پيدا نكند و روابط بر ضوابط حاكم نگردد و آن شرط سوم كه در بالا به آن اشاره شد؛ يعنى حسن نيّت كارگردانان حفظ گردد، به يقين آثار بسيار ارزنده‌اى دارد.

[١]. بحار الانوار، ج ٧٤، ص ١٥٢.

[٢]. نهج البلاغه، كلمات قصار، ٣٤٧.

[٣]. همان مدرك، ٤٦٢.