پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠ - شرح و تفسير

(اللّهم إنّا نعوذ بك أن نذهب عن قولك، أو أن نفتتن عن دينك، أو تتابع‌ [١] بنا أهواؤنا دون الهدى الّذي جاء من عندك!).

امام عليه السّلام در اين دعا از سه گناه و مشكل بزرگ به خدا پناه مى‌برد: ١. انسان اوامر و نواهى الهى را به فراموشى بسپرد و از كنار آن سرسرى بگذرد. ٢.

وسوسه‌هاى فتنه‌انگيزان در دل انسان نفوذ كند و او را از حق منحرف سازد. ٣.

هواى نفس بر انسان چيره شود و او را از هدايت الهى باز دارد.

به يقين اگر اين دعاهاى سه‌گانه كه هريك با «اللّهم» آغاز شد در درگاه الهى به اجابت برسد، تمام خير و سعادت دنيا و آخرت نصيب انسان مى‌گردد و چه خوب است كه اين دعاها را به خاطر بسپاريم و هرزمان حال دعايى دست داد رو به درگاه خدا كنيم و آنها را از خدا بخواهيم.

امام عليه السّلام در بخش اوّل و دوم اين دعا سخن را به صورت متكلّم وحده آورده؛ ولى در بخش آخر آن را به صيغه متكلم مع الغير ذكر مى‌كند تا هم مصلحت خويش را از خدا خواسته باشد و هم مصالح همه مسلمانان را.

(١). «تتابع» از ريشه «تتابع» (مصدر باب تفاعل) به معناى به سرعت به سوى چيزى بردن است.