پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٠ - ١ افراط و تفريط در همه چيز نكوهيده است

اسلامى، امتى است معتدل و پيروان راستين اسلام و قرآن از افراطها و تفريطها دورند؛ ولى متأسفانه بعضى از افراد نادان يا مغرض و مخالف اسلام به سراغ افراط و تفريطها مى‌روند و گاه مى‌كوشند به آن صيغه اسلامى بدهند.

بعضى به عنوان اينكه اسلام استفاده از طيّبات را مباح شمرده، به زندگى تجمّلى روى مى‌آورند و گاه به زندگى سليمان و جلال و جاه و حشمت او كه در قرآن آمده استدلال مى‌كنند.

گروه ديگر راه تفريط را پيش‌گرفته، درها را به روى خود بسته، به گوشه‌گيرى و انزواطلبى و تحريم حلال خدا بر خود روى مى‌آورند و هردو گروه از صراط مستقيم اسلام دورند؛ قرآن مجيد مى‌گويد كه عالمان بنى اسرائيل به قارون چنين گفته‌اند: « «وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ»؛ بر آنچه خدا به تو داده سراى آخرت را بطلب و بهره‌ات را از دنيا فراموش مكن و همان گونه كه خدا به تو نيكى كرده نيكى كن و هرگز در زمين در جستجوى فساد مباش». [١]

به يقين اگر قارون و قارونها اين دستورات چهارگانه را به كار مى‌بستند و بهره خويش را از دنيا فراموش نمى‌كردند و مواهب مادى را وسيله نيل به سعادت آخرت قرار مى‌دادند و به جاى فساد در روى زمين به كمك مستضعفان بر مى‌خاستند، هرگز مشمول غضب الهى نمى‌شدند.

در حديث معروفى از امام باقر عليه السّلام آمده است: «ليس منّا من ترك دنياه لآخرته و لا آخرته لدنياه؛ كسى كه دنياى خود را به جهت آخرت از دست دهد از ما نيست. همچنين كسى كه آخرت خود را براى دنيا از دست دهد». [٢]

[١]. قصص، آيه ٧٧.

[٢]. وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ٧٦، كتاب التجارة، ابواب مقدّماتها، باب ٢٨، ح ١.