پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - نكته سبّ و لعن

«الظَّالِمِينَ» [١] و درباره پيمان شكنان و قاطعان رحم و مفسدان در زمين مى‌فرمايد:

«أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ» [٢] و درباره كسانى كه كتمان حق مى‌كنند، مى‌فرمايد: « «أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»؛ خداوند و همه لعنت كنندگان آنها را لعنت مى‌كنند». [٣]

بى‌شك لعن در لغت به معناى طرد كردن و دور ساختن است كه گاه به صورت عملى انجام مى‌شود و گاه به صورت لفظى يا در شكل نفرين؛ مثلا گفته مى‌شود: «لعنة اللّه عليك» يعنى خدا تو را از رحمتش دور دارد.

مسلّم است كه هيچ مؤمنى را نمى‌توان لعن كرد؛ ولى افراد بى‌ايمان و منافق و كسانى كه گناه عظيمى مانند ظلم و ستم و فساد و ايجاد تباهى در زمين و امثال آن مرتكب مى‌شوند مستحق لعن‌اند، بنابراين لعن مخصوص كافران و منافقان نيست.

[١]. هود، آيه ١٨.

[٢]. رعد، آيه ٢٥.

[٣]. بقره، آيه ١٥٩.