پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢ - مدح و تمجيد پروردگار

و در آيه ده سوره «فاطر» مى‌خوانيم: «مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً»، كسى كه خواهان عزّت است (بايد از خدا بخواهد) چرا كه تمام عزّت براى خدا است».

در سومين توصيف مى‌فرمايد: «هر قوىّ‌اى غير او ضعيف است» و كلّ قوىّ غيره ضعيف‌.

چرا كه قوّت و قدرت در جهان مخلوقات، يك امر نسبى است، هر موجودى در مقايسه با موجودات پايين‌تر، قوىّ و در برابر موجودات برتر، ضعيف است و اين سلسله ادامه مى‌يابد تا به ذات پاك خدا برسد، در آنجا قوّت و قدرت لا يتناهى است و قدرتى بالاتر از او تصوّر نمى‌شود كه با آن مقايسه شود. به همين دليل قوى‌ترين انسانها ممكن است در مقابل يك موجود ناچيز، مانند يك مگس يا پشه و يا حتّى يك ميكروب كه با چشم ديده نمى‌شود شكست بخورند و چنان بيمارى بر آنان مسلّط شود كه تمام پزشكان جهان از درمان آن عاجز بمانند! بنابراين، توصيف غير خدا به قدرت، در حقيقت يك توصيف مجازى است و «قوىّ» به معناى حقيقى، ذات پاك اوست.

در ذيل آيه ١٦٥ سوره بقره مى‌خوانيم: «أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً»، (مشركان در قيامت خواهند دانست) كه تمام قوّت از آن خداست (و معبودهاى خيالى آنها هيچ قدرتى ندارد).» در چهارمين توصيف مى‌فرمايد: «هر مالكى غير او مملوك است!» و كلّ مالك غيره مملوك‌ زيرا مالكيّت حقيقى از خلقت و آفرينش سرچشمه مى‌گيرد، كسى كه همه موجودات را آفريده و نه تنها در آغاز وجود به او نيازمند بوده‌اند كه در بقا و ادامه وجودشان نيز به او وابسته و نيازمندند، مالك حقيقى است. به همين دليل مالكيّت درباره غير خدا، نوعى اعتبار و مجاز است و به تعبيرى ديگر: اگر مالك چيزى شويم‌