پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٤ - خودكامگان گمراه!

پيشوايان الهى است و يا همچون «خوارج» مى‌شوند كه به پندار خود غرق عبادت خالص بودند و در طريق نجات، گام برمى‌داشتند، در حالى كه بديهى‌ترين مسائل اسلامى و انسانى را كه نياز جامعه بشرى به حكومت بود، انكار مى‌كردند!

نكته‌

خودكامگان گمراه!

كرارا در احاديث خوانده‌ايم كه هواپرستى، انسان را از حق باز مى‌دارد. اين معنا به صورت جامعى در خطبه بالا در فراز اخير منعكس شده است، آنها كه مسيرشان از درون شهوات مى‌گذرد، نه «معروف» خدا را «معروف» مى‌شمرند و نه «منكر» را «منكر»، پيرو دليل عقل نيستند، آنچه هماهنگ با تمايلات نفسانى آنهاست «معروف» است و آنچه مخالف با آن است «منكر» مى‌باشد، اين گونه افراد هنگامى كه گرفتار مسائل پيچيده شوند، به جاى اينكه از عقل و خرد قوى‌ترى كمك بگيرند و از آن بالاتر، به آيات الهى و سخنان پيشوايان، پناه ببرند و مشكلات خود را از اين طريق حل كنند، باز به سراغ فكر گناه آلود و منحطّ خودشان مى‌روند. و عجب اينكه اين گونه افراد يكديگر را نيز قبول ندارند، هر كدام امام و پيشواى خويش‌اند و هر كدام مرجع و مقتداى خود! بديهى است پيمودن اين راه، نتيجه‌اى جز سرگردانى در بيراهه‌ها و سقوط در پرتگاهها نخواهد داشت و از همه بدتر اينكه در عين گمراهى، خود را اهل هدايت و نجات مى‌پندارند.

همان گونه كه قرآن مى‌فرمايد: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً» آيا به شما خبر دهيم كه زيانكارترين (مردم) در كارها، چه كسانى هستند؟ آنها كه تلاشهايشان در زندگى دنيا گم (و نابود) شده، با اين حال، مى‌پندارند كار نيك انجام مى‌دهند». [١]

[١] سوره كهف، آيه ١٠٣- ١٠٤.