، باريكتر از مو و برنده‌تر از شمشير است». [١] بى‌شك، حدّ فاصل ميان حق و باطل، ايمان و كفر، اخلاص و ريا، قصد قربت و پيروى از هوا، به همين باريكى و خطرناكى است كه عبور از اين خطّ فاصل، جز براى خالصان و مخلصان و نيكان و پاكان ميسّر نيست، كه شرح آن، در بحث «نكته‌ها» خواهد آمد.

به هر حال، يك چنين گذرگاه باريك، لغزشگاههاى فراوان دارد كه بدون آمادگى كامل، عبور همراه با سلامت از آن ممكن نيست! به همين دليل، امام عليه السّلام در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: «حال كه چنين است، اى بندگان خدا تقواى الهى پيشه كنيد! همچون تقواى خردمندى كه تفكّر، قلب او را به خود مشغول ساخته، و خوف الهى جسمش را خسته كرده، شب زنده‌دارى خواب را از چشمش ربوده، اميد به رحمت پروردگار، او را به تشنگى روزه ايّام گرم (تابستان) واداشته، و زهد در دنيا، خواهشهاى نفسانى را از او گرفته است!» (فاتّقوا اللّه عباد اللّه تقيّة ذي لبّ شغل التّفكّر قلبه، و أنصب‌ [٢] الخوف بدنه، و أسهر [٣] التّهجّد غرار [٤] نومه، و أظمأ الرّجاء هواجر [٥] يومه، و ظلف‌ [٦] الزّهد شهواته).

[١] بحارالانوار، جلد ٨، صفحه ٦٥.

[٢] «أنصب» از مادّه «نصب» (بر وزن سبب) به معناى خسته شدن است. بنابراين «انصب» از باب افعال به معناى خسته كردن آمده است.

[٣] «أسهر» از مادّه «سهر» (بر وزن سفر) به معناى شب بيدارى است و از آنجا كه حوادث وحشتناك، خواب شبانه را از چشم مى‌برد و نيز زمين قيامت، هول انگيز است به هر دو «ساهره» اطلاق مى‌شود.

[٤] «غرار» مصدر و اسم مصدر است و به معناى كمى و كسادى است و مفهوم جمله بالا اين است كه عبادات شبانه، حتّى خواب كم را از آنها مى‌گيرد.

[٥] «هواجر» جمع «هاجره» به معناى وسط روزهاى گرم و داغ است كه مردم به خانه‌ها پناه مى‌برند، گويى هجرت كرده‌اند و در اصل از مادّه «هجر» و «هجران» گرفته شده كه به معناى ترك چيزى و جدايى از آن است.

[٦] «ظلف» از مادّه «ظلف» به معناى بازداشتن از چيزى است و «ظلف» (بر وزن علف) به معناى مكان مرتفع نيز آمده است، گويى انسانها را از رسيدن به خود منع مى‌كند