پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٠ - ١- گشوده بودن درهاى اجتهاد

به تعبير ديگر: او به قرآن، به عنوان يك دستورالعمل تمام عيار زندگى نگاه مى‌كند، نه يك وسيله براى توجيه عقايد و افكار خويش، به عكس آن گروهى كه، دم از پيروى قرآن مى‌زنند، ولى هميشه تلاش مى‌كنند آياتى را بيابند كه با خواسته آنها بهتر مى‌سازد و به مصداق‌ «نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ» [١] آنچه را با تمايلات آنها سازگار نيست، به كلّى فراموش مى‌كنند و اگر ظاهر قرآن مطابق ميلشان نيست، رو به باطن قرآن (البتّه باطن از ديدگاه خودشان) مى‌آورند، و اگر باطن، هماهنگ با خواسته آنان نباشد، رو به ظاهر مى‌آورند، اينان منحرفانى هستند كه هرگز به قرآن، به عنوان يك كتاب هدايت و رهبر و راهنما ايمان نياوردند، آنها در واقع خداپرست نيستند، بت‌پرست‌اند! يعنى هوا و هوسها و افكار انحرافى خويش را، پرستش مى‌كنند، «تفسير به رأى» كه در روايات اسلامى، شديدا از آن نهى شده، نيز شاخه‌اى از بت‌پرستى و شرك خفى است، اينها كجا و عالم مخلص كجا؟ آن عالمى كه تمام وجودش، در اختيار قرآن، و دلباخته و دلداده قرآن است.

[١] سوره نساء، آيه ١٥٠.