پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٤ - اين همه توبيخ براى چيست؟

تعرفون الحقّ كمعرفتكم الباطل، و لا تبطلون الباطل كإبطالكم الحقّ!.

در واقع نفرين امام عليه السّلام چيزى جز نتيجه اعمال آنها نيست، كسى كه پشت به جهاد كند و تن به تنبلى بدهد، حاصلى جز ذلّت و محروميّت از بهره‌ها و مواهب زندگى، نخواهد داشت و دليل آن را بايد در جهل آنها نسبت به حق و عدم قيام آنان در برابر باطل دانست، از اين رو سخن امام عليه السّلام از هر نظر حساب شده است.

اين همان بدبختى است كه دامان بسيارى از مسلمين امروز را نيز گرفته است.

آنها از باطل و طرفدارانش و حتّى آداب و رسومش به خوبى آگاهند و در بسيارى از اين امور از آنها تقليد مى‌كنند، در حالى كه شناخت صحيحى از حق و پيروان مكتب حق ندارند، و از اين بدتر، گروهى كمر به ابطال حق بسته‌اند، در حالى كه مى‌بايست اين تلاش و كوشش را در راه ابطال باطل به خرج دهند، نتيجه آن، شمول نفرين امام عليه السّلام نسبت به آنها است، دشمنان اسلام صورت آنها را بر خاك مذلّت نهاده‌اند و مواهب آنها را به غارت مى‌برند.

نكته‌

اين همه توبيخ براى چيست؟

بار ديگر اين سؤال در ذيل اين خطبه- مانند خطبه‌هاى مشابه آن- پيش مى‌آيد كه چرا فرمانده مدير و مدبّرى همچون على بن ابى طالب عليه السّلام كه دقيق‌ترين ريزه‌كارى‌هاى جلب و جذب مردم را در فرمان‌هايش- مخصوصا فرمان «مالك اشتر»- بيان كرده، با اين جملات آتشين و شلّاقهاى سرزنش و توبيخ، لشكرش را هدف قرار مى‌دهد و آنها را دلسرد مى‌سازد، حتّى به آنان شديدا نفرين مى‌كند؟

در پاسخ اين سؤال، به دو نكته بايد توجّه شود، نخست اين كه: بعضى از افراد با تشويق به حركت درمى‌آيند و بعضى با ملامت و سرزنش. همه افراد در انگيزه‌هاى‌