پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٠ - عبرت بياموزيد و پند گيريد!

اين سخن را بدان جهت مى‌فرمايد كه هر انسانى در هر درجه‌اى از كمال باشد به آن بسنده نكند و پيوسته به سوى كمالى بالاتر و مقاماتى والاتر حركت كند، بر علم و عمل بيافزايد و در خودسازى و تهذيب نفس، پيش برود. بديهى است هر قدر ايمان و عمل و معرفت و اخلاق كامل‌تر باشد، به همان اندازه، سهم انسان از مواهب معنوى و مادّى الهى در آن سرا، بيشتر است.

در قرآن مجيد نيز به اين درجات (پله‌هايى كه به سوى كمالات بالا مى‌رود) بارها اشاره شده است، مى‌فرمايد: «وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا»، براى هر يك از آنها درجاتى است، به خاطر اعمالى كه انجام داده‌اند» [١].

در جاى ديگر مى‌فرمايد: «نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ»، درجات هر كس را بخواهيم (و شايسته بدانيم) بالا مى‌بريم» [٢].

در آيات ديگر قرآن، شرح اين درجات آمده است، مانند: «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ»، پيشگامان پيشگام، مقرّبان درگاه الهى هستند، در باغهاى پرنعمت بهشت جاى دارند». [٣] «وَ أَصْحابُ الْيَمِينِ ما أَصْحابُ الْيَمِينِ» و اصحاب يمين (خجستگان) چه اصحاب يمين (و خجستگانى) هستند» [٤].

در پايان سوره «واقعه» نيز بار ديگر به اين دو گروه ممتاز كه يكى از ديگرى ممتازتر است اشاره كرده، مى‌فرمايد: «فَأَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ فَسَلامٌ لَكَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ»، امّا اگر او (كسى كه در آستانه مرگ قرار دارد) از مقرّبان باشد در راحتى و گل و بهشت پر نعمت است، و اگر از اصحاب يمين باشد (به او گفته مى‌شود) سلام بر تو از سوى دوستانت كه آنها نيز از اصحاب يمينند» [٥].

[١] سوره انعام، آيه ١٣٢.

[٢] سوره انعام، آيه ٨٣.

[٣] سوره واقعه، آيات ١٠- ١٢.

[٤] همان سوره، آيه ٢٧.

[٥] همان سوره، آيات ٨٨- ٩١.