پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤١ - ترجمه

بخش اوّل‌

عباد اللّه! إنّ من أحبّ عباداللّه إليه عبدا أعانه اللّه على نفسه، فاستشعر الحزن، و تجلبب الخوف، فزهر مصباح الهدى في قلبه، و أعدّ القرى ليومه النّازل به، فقرّب على نفسه البعيد، و هوّن الشّديد. نظر فأبصر (فاقصر)، و ذكر فاستكثر، و ارتوى من عذب فرات سهّلت له موارده، فشرب نهلا، و سلك سبيلا جددا. قد خلع سرابيل الشّهوات، و تخلّى من الهموم، إلّا همّا واحدا انفرد به، فخرج من صفة العمى، و مشاركة أهل الهوى، و صار من مفاتيح أبواب الهدى، و مغاليق أبواب الرّدى. قد أبصر طريقه، و سلك سبيله، و عرف مناره، و قطع غماره، و استمسك من العرى بأوثقها، و من الحبال بأمتنها، فهو من اليقين على مثل ضوء الشّمس.

ترجمه‌

اى بندگان خدا! از محبوب‌ترين بندگان نزد خداوند، كسى است كه او را در راه پيروزى بر (هوس‌هاى سركش) نفسش يارى كرده است، از اين رو حزن و اندوه را شعار [لباس زيرين‌] و ترس از خدا را جلباب [لباس رويين‌] خود قرار داده است. در نتيجه، چراغ هدايت، در قلبش روشن شده و وسيله پذيرايى روزى را كه در پيش دارد (روز مرگ و رستاخيز)، براى خود فراهم ساخته است.

او، دور را براى خود نزديك و سختى را آسان نموده است (با ديده حق بين) نگاه كرده و (حقايق هستى و عظمت پروردگار را) ديده است، به ياد خدا بوده و به همين‌