پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - مرگ بر همه سايه افكنده!

كه گويى هرگز اهل اين دنيا نبوده است، گاه يك لقمه نان يا يك جرعه آب، گلوگير مى‌شود و انسان را خفه مى‌كند و گاه يك غذاى نامناسب انسان را مسموم كرده و از پاى درمى‌آورد، و اگر حالت غفلت عمومى- كه خداوند طبق مصالحى بر انسانها مسلّط ساخته است- نبود هيچ انسانى نمى‌توانست لحظه‌اى آرامش داشته باشد.

امام عليه السّلام در ششمين و آخرين دستور اين بخش از خطبه، به نكته مهمّ ديگرى اشاره كرده و دستورات گذشته را با آن تكميل مى‌كند، مى‌فرمايد: «از كسانى باشيد كه آنها را بانگ زدند و بيدار شدند و دانستند كه دنيا، سراى ابدى آنان نيست، لذا آن را با سراى آخرت مبادله كردند» (و كونوا قوما صيح بهم فانتبهوا، و علموا أنّ الدُّنيا ليست لهم بدار فاستبدلوا) [١] چه كسى فرياد مى‌زند و مردم دنيا را از خواب غفلت بيدار مى‌كند، تا آماده كوچ كردن شوند؟ آيا همان ملكى است كه در روايت امام باقر عليه السّلام و در ديوان منسوب به امير مؤمنان على عليه السّلام به آن اشاره شده است: