پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٤ - گذرگاههاى هولناكى كه در پيش داريم

قلب او را به خود مشغول ساخته و خوف الهى جسمش را خسته كرده، شب‌زنده‌دارى، خواب را از چشمش ربوده، اميد به رحمت پروردگار، او را به تشنگى روزه ايّام گرم (تابستان) واداشته، و زهد در دنيا خواهش‌هاى نفسانى را از او گرفته است، همان پرهيزگارى كه ذكر خدا به سرعت بر زبانش جارى شده و ترس (از خدا) را براى ايمنى رستاخيز از پيش فرستاده است، جاذبه‌هاى (انحرافى و شيطانى) را از جاده خويش كنار زده و در بهترين و مستقيم‌ترين راههايى كه او را به روش مطلوب (جهت رسيدن به رضاى خدا) مى‌رساند، گام برداشته، و وسوسه‌ها و فريب‌ها هرگز او را نفريفته، و امور مشكوك بر او پنهان نمانده است (و به كمك نور تقوا، حق را از باطل تشخيص داده است) با مژده (بهشت) و زندگى آسوده، در ميان نعمتها، در بهترين جايگاه و ايمن‌ترين روزها، شاد و مسرور است، اين در حالى است كه از گذرگاه دنياى زودگذر، با روشى پسنديده عبور كرده و توشه آخرت را توأم با سعادت از پيش فرستاده است، همان پرهيزگارى كه از ترس (آن روز، به عمل صالح) مبادرت ورزيده و در مهلت (زندگى) با سرعت مشغول (بندگى) بوده و نسبت به آنچه مطلوب (پروردگار) است، رغبت كامل داشته و از آنچه بايد بگريزد دورى كرده است، امروز مراقب فرداى خويش است و براى آينده خود پيش‌بينى لازم را نموده است.

همان بس كه بهشت، پاداش و عطيه (پرهيزگاران) باشد! و همان بس كه آتش دوزخ، كيفر (بدكاران و بى‌تقوايان) باشد و كافى است كه خداوند انتقام گيرنده (از اينها) و يارى كننده (آنها) و قرآن مدافع (نيكوكاران) و دشمن (بدكاران) باشد!

شرح و تفسير

گذرگاههاى هولناكى كه در پيش داريم‌

در اين بخش از اين خطبه «غرّاء» امام عليه السّلام به سراغ بعضى از مواقف آخرت و گذرگاههاى خطرناك آن مى‌رود و از آن پلى به سوى اين دنيا زده، مردم را براى‌