پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠ - رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را در خواب ديدم!

امام عليه السّلام مى‌گويد: «عرض كردم: خداوند بهتر از آنان را به من دهد، و به جاى من شخص بدى را بر آنان مسلّط كند» فقلت: أبدلني اللّه بهم خيرا منهم، و أبدلهم بي شرّا لهم منّي‌.

چرا در اين مكاشفه روحانى، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله دستور نفرين مى‌دهد، در حالى كه آن حضرت، «رحمة للعالمين» بود؟

اين به خاطر آن است كه گاه ناسپاسى و طغيانگرى گروهى از مردم، به جايى مى‌رسد كه تمام روزنه‌هاى رحمت را به روى خود مى‌بندند و جايى جز براى عذاب و سلب نعمت باقى نمى‌ماند. در چنين مواردى، نفرين، عين حكمت است. به همين دليل در تاريخ انبيا مى‌خوانيم كه با تمام صبر و شكيبايى و لطف و رحمتى كه داشتند، گاه راه را منحصر به نفرين مى‌ديدند، همان گونه كه نوح پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بعد از «نهصد و پنجاه سال!» تبليغ و روشنگرى و هدايت، چاره‌اى جز نفرين نديد و عرض كرد: «رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً»، خداوندا! احدى از كافران را بر صفحه زمين زنده نگذار!» [١] و طوفان آمد و همه را از بين برد.

به هر حال، قابل توجّه است كه امام عليه السّلام با اين كه هميشه به اصحاب و ياران خود توصيه مى‌كرد، با دشمنان مدارا كنند و نسبت به زيردستان مهربان باشند و حتّى در فرمان معروف «مالك اشتر» تأكيد مى‌كند كه نسبت به تمام مردم مصر، اعمّ از مسلمان و كافر، لطف و محبّت كند و مى‌فرمايد: «آنها يا برادر دينى تواند و يا انسانى همانند تو»، بايد ديد تا چه حد او را آزار دادند كه خودش راضى به نفرين كردن شد، ولى ادب امام عليه السّلام در برابر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شايان دقّت است كه پيش از اجازه آن حضرت، اقدام به نفرين نكرد.

محتواى نفرين امام عليه السّلام نيز در خور دقّت مى‌باشد، چرا كه نخست براى نجات خويشتن از دست افراد ناسپاس و قدرنشناس دعا مى‌كند، سپس از خدا مى‌خواهد

[١] سوره نوح، آيه ٢٦.