پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥١ - رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را در خواب ديدم!

كه امام عليه السّلام را از آنها بگيرد و حاكم ظالمى را بر سر آنان مسلّط كند، تا طعم تلخ اعمال زشت خود را بچشند.

جمله‌ أبدلهم بي شرّا لهم منّي‌ (خداوند بدتر از من را بر آنها مسلّط كند) مفهومش آن نيست كه امام عليه السّلام- العياذ باللّه- بد بوده و حضرت شخص بدترى را در نفرين خود، براى حكومت بر آنها تقاضا مى‌كند، بلكه در ادبيّات عرب، جمله خير و شرّ كه به معناى «صفت تفضيلى» به كار مى‌رود، الزاما اين مفهوم را القا نمى‌كند كه صفت مورد در نظر در هر دو طرف مقايسه، وجود دارد و در يكى بيشتر است، بلكه گاه در طرف مفضول، اصلا وجود ندارد، همان گونه كه در جمله اوّل امام عليه السّلام نيز اين معنا ديده مى‌شود، مى‌فرمايد: «خداوند خوبتر از آنها را به من بدهد» در حالى كه آنها خوب نبودند، بلكه يك پارچه نفاق و آزار و شرارت بودند.

شاهد اين سخن در آيات متعدّدى از قرآن مجيد نيز ديده مى‌شود، از جمله در آيه ١٥ سوره فرقان مى‌خوانيم: «قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ» آيا اين، (اشاره به دوزخ و عذابهاى دوزخى است) بهتر است يا بهشت جاويدان؟! و در آيه ٦٢ سوره صافّات مى‌خوانيم: «أَ ذلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ» آيا اين (نعمتهاى جاويدان بهشتى) بهتر است، يا درخت زقّوم (همان درختى كه از قعر جهنّم مى‌رويد)؟!» به هر حال، نفرين امام عليه السّلام در اين مكاشفه روحانى به اجابت رسيد و پس از چند ساعت، امام عليه السّلام در محراب شهادت به بزرگترين افتخار نايل آمد و در جوار رحمت خدا و در كنار پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در بهشت قرار گرفت و بعد از او «معاويه» و سپس «يزيد» و «حجّاج» بر سر مردم ناسپاس عراق مسلّط شدند و دمار از روزگار آنها درآوردند، كه در تاريخ بى‌سابقه بود.

«سيّد رضى» در پايان اين خطبه، به تفسير دو واژه از واژه‌هاى مربوط به اين خطبه پرداخته، مى‌گويد: «يعنى بالأود: الإعوجاج، و باللّدد: الخصام. و هذا من أفصح‌