گسترش روابط با عراق دست زده و بر سياست متقاعد كردن عراق به اجراى مصوبات شوراى امنيت به جاى مجازات آن كشور تأكيد مى‌ورزد.
كويت تنها كشور عضو شوراى همكارى خليج فارس بود كه قبل از ١٣٧٠/ ١٩٩١ با شوروى سابق، روابط سياسى داشت و به آن كشور يك وام ١٥٠ ميليون دلارى نيز پرداخت. در مقابل، روس‌ها هم در مسائل مختلف چون جريان جنگ خليج فارس، كمك‌هاى مؤثرى را در اختيار كويتى‌ها قرار دادند و هم‌چنين، كشور عراق را وادار كردند كه مرزهاى كويت را به رسميت بشناسند. امّا با اين حال، روابط دوستانه شوروى سابق و روسيه امروز با عراق، همواره مايه نگرانى كويت بوده است. از اين رو، كويت با اتخاذ سياست‌هايى مانند افزايش خريد تسليحاتى از روسيه و داخلى خواندن بحران چچن، سعى در همراه كردن آن كشور با سياست‌هايش دارد. البته مسكو هم‌چنان، مى‌كوشد به منظور دسترسى آسان‌تر به آب‌هاى گرم خليج فارس با دو كشور كويت و عراق روابط دوستانه داشته باشد.
سياست خارجى كويت در قبال همسايگانش، مراحل زير را طى كرده است:
١- كويت پس از ادعاى عراق مبنى بر مالكيت آن كشور در سال ١٣٤٠/ ١٩٦١ درصدد جلب كمك نظامى انگليس، كسب همدردى جهانى و نيز به استفاده از ابزارهاى سياسى ديگر روى آورد. سرانجام عراق در ١٣٤٢/ ١٩٦٣ از ادعاى خود صرف نظر كرد.
٢- كويت در ١٣٤٢/ ١٩٦٣ با بهره‌گيرى از درآمد هنگفت نفت، به سرمايه‌گذارى، اعطاى وام و كمك‌هاى بلا عوض پرداخت و بدين وسيله به نفوذ قابل توجهى در بين كشورهاى عربى دست يافت.
٣- وقوع انقلاب اسلامى ايران، سبب پديد آمدن نگرش جديد در سياست خارجى كويت شد و اين كشور پس از آغاز جنگ تحميلى به حمايت همه جانبه از عراق پرداخت.
٤- با پايان جنگ تحميلى، عراق مجدداً ادعاى مالكيت بر كويت را مطرح كرد و اندكى پس از آن، كويت را به اشغال خود در آورد. پس از اين اقدام عراق، كويت پيروى از سياست‌هاى آمريكا عليه عراق را جايگزين يك دهه حمايت از آن كشور (عراق) نمود.