گرجستان رسيد. استالين گرجى‌هاى فراوانى را به آبخازيه مهاجرت داد، به گونه‌اى كه جمعيت گرجى‌هاى مهاجر، بيش از ساكنان اصلى آن سرزمين شد. با فروپاشى شوروى سابق، آبخازى‌ها خواهان استقلال شدند، در حالى كه گرجى‌ها نمى‌خواهند اين منطقه زيبا و سرسبز را از دست بدهند. آجارستان (گرجى‌هاى ترك‌تبار) ديگر جمهورى خودمختار گرجستان است. اين منطقه در ١٢٥٦/ ١٨٧٧ از عثمانى منفك و به روسيه منضم شد، و در ١٣٠٠/ ١٩٢١ بخشى از گرجستان گرديد. سه سال بعد به سطح ايالت خودمختار، و در ١٣١٥/ ١٩٣٦ به جمهورى خودمختار در درون گرجستان ارتقا يافت، امّا مردم آن در ١٣٧١/ ١٩٩٢ به استقلال خود از گرجستان و الحاق به روسيه رأى دادند. «١» «اوستياى جنوبى»، يكى از جمهورى‌هاى خودمختار تابع جمهورى گرجستان است كه تندروى و افراطگرايى «گامساخورديا»، رئيس جمهور سابق گرجستان و طرفداران او باعث ايجاد و تداوم بحران در آنجا شد. بحران از ١٣٦٨/ ١٩٨٩ كه گروهى از افراطيون گرجى با شعار «گرجستان براى گرجى‌ها» به دهكده‌هاى اوستياى جنوبى حمله كردند، آغاز و با اعلام تشكيل جمهورى مستقل اوستياى جنوبى در ١٣٦٩/ ١٩٩٠ از سوى رهبران اوستياى جنوبى و رأى به استقلال از گرجستان و الحاق به روسيه در همه‌پرسى ١٣٧١/ ١٩٩٢ وارد مراحل وخيم‌تر شد. خوشبختانه با سقوط گامساخورديا از قدرت، بحران مهار گرديد. «٢» گرجستان از اقتصاد بيمارى رنج مى‌برد. در سال‌هاى اخير، با وجود قطع و يا كاهش وابستگى به روسيه، ٢٥ درصد برق مصرفى، ٨٠ درصد الوار، ٥٠ درصد سيمان، ٩٠ درصد مواد خام مصرفى در صنايع سبك، تقريباً ١٠٠ درصد نفت و گاز، ٦٠ درصد خشكبار، ٥٠ درصد حبوبات و حدود ٣٥ درصد گوشت مصرفى آن، وارداتى است.
كمبود انرژى، مواد خام، قطعات يدكى، فرسودگى كارخانه‌ها، تغيير پى‌درپى دولت‌ها،