كه در انتخابات رياست جمهورى ١٣٧١/ ١٩٩٢، ٨/ ٩٨ درصد آرا را به دست آورد، از اين جبهه‌اند. «حزب اسلامى» از معدود احزابى است كه با گرايشات ناسيوناليستى و لائيكِ جبهه خلق مخالفت مى‌ورزد و درصدد احياى اسلام است.
آذربايجان با ارمنستان بر سر مسأله مالكيت ناگورنو قره‌باغ اختلاف دارد. سابقه اين دعواى كهن به جنگ جهانى اوّل برمى‌گردد. پس از اين جنگ، ارمنستان ادعاى مالكيت ارتفاعات قره‌باغ را مطرح ساخت. در ١٣٠٠/ ١٩٢١ دفتر امور قفقاز، به الحاق قره‌باغ به ارمنستان رأى داد كه اين تصميم از سوى استالين لغو شد. در دهه ٢٠ و ٤٠/ ٤٠ و ٦٠ ارمنستان تلاش ناموفقى را براى تصاحب قره‌باغ انجام داد. در ١٣٦٧/ ١٩٨٨ به دليل مخالفت آذربايجان و شوروى با درخواست شوراى منطقه‌اى قره‌باغ مبنى بر الحاق اين سرزمين به ارمنستان، شورش‌هايى ميان ارمنى‌ها به وقوع پيوست. در ١٣٦٨/ ١٩٨٩ شوراى عالى ارمنستان، قره‌باغ را بخشى از جمهورى متحد ارمنى اعلام كرد. صلح‌نامه ١٣٧٠/ ١٩٩١ نيز، على‌رغم اعطاى خودمختارى فراوان به ارمنستان، به كاهش بحران كمك نكرد و پس از انفجار و سقوط هواپيماى حامل مذاكره كنندگان آذرى، اين مذاكرات به بن بست رسيد. متعاقب آن، جنگ بين آذربايجان و ارمنستان آغاز شد، ولى سرانجام با ميانجى‌گرى كشورهاى مختلف به ويژه ايران، آتش‌بس اعلام شد. البته آتش‌بس نيز، منجر به حل دائمى اختلاف دو طرف نشده، بلكه وضعيت نه جنگ و نه صلح را ميان آنان به وجود آورده است.
برقرارى روابط حسنه با كشورهاى خارجى، به ويژه با پنج عضو دائم شوراى امنيت، و توسعه روابط با كشورهاى مسلمان و عرب از اصول روابط و سياست خارجى آذربايجان است. اين كشور براى حل بحران قره‌باغ، به توسعه روابط با سازمان ملل متحد و كنفرانس امنيت و همكارى اروپا پرداخته است. هم‌چنين، آذربايجان به عضويت سازمان‌هاى منطقه‌اى و جهانى چون صندوق بين‌المللى پول، بانك جهانى، جنبش عدم تعهد، اكو، بانك توسعه اسلامى، بانك اروپايى توسعه و بازسازى، سازمان كشورهاى مستقل مشترك‌المنافع و كنفرانس امنيت و همكارى اروپا درآمده و با برخى از كشورها چون اسرائيل، آمريكا، تركيه، عراق و روسيه روابط گسترده و ويژه‌اى برقرار كرده است.