آن‌ها از اسلام گرديده است. با فروپاشى شوروى، گرايش به اسلام در مسلمانان حنفى مذهب قرقيز شدت يافته و اين گرايش به اسلام به صورت گرايش به تصوف خود را نشان داده است. «١» قرقيزستان كشورى با منابع زيرزمينى غنى، صنعت و كشاورزى متوسط و فراورده‌هاى دامى اندك است. نفت، گاز، سرب، روى، انواع سنگ‌هاى ساختمانى، جيوه، اورانيوم، زغال سنگ و طلا از مهم‌ترين منابع اين كشور است. توليد برق، معدن كارى، ذوب فلزات، توليد سيمان، فرش، ماشين آلات كوچك، توليد سيم و كابل، مصالح ساختمانى، كفش و مواد غذايى، پوست و مبلمان از فعاليت‌هاى صنعتى، و كشت غلات، نيشكر، توتون و تنباكو و پنبه، بخش مهمى از فعاليت‌هاى كشاورزى اين كشور است. پرورش گوسفند نيز برجسته‌ترين فعاليت دامى قرقيزستان را تشكيل مى‌دهد. با اين وصف، بخشى از نيازهاى اين كشور در زمينه نفت، گاز، ماشين آلات صنعتى و مواد غذايى از خارج، وارد مى‌شود. اين فعاليت‌ها توسط جمعيتى حدود ٥/ ٤ ميليون نفرى انجام مى‌شود كه نيمى از آن‌ها، از اقوام ازبك، تاتار، تركمن، روس، آلمانى و اوكراينى هستند.
نام قرقيز، اوّلين بار در كتيبه‌هاى تركى قرن اوّل شمسى/ هشتم ميلادى آمده است.
قرقيزها در ٢١٩/ ٨٤٠ دولت اويغورِ مغولستان را بر انداختند. امّا ختاييانِ مغول يك قرن بعد، قرقيزها را از خاك خود بيرون راندند. سرزمينِ اصلى قرقيزها، تا قرن هشتم شمسى/ سيزده ميلادى تحت سيطره حكومت‌هاى ترك و سپس مغول‌ها و خانات مغولى و خوقند قرار گرفت. اين سرزمين در ١٢٤٧/ ١٨٦٨ تحت الحمايه روسيه و هشت سال بعد، ضميمه آن دولت گرديد.
در ١٢٩٧/ ١٩١٨ جمهورى تركستان كه قرقيزها جزيى از آن بودند، اعلام موجوديت كرد و شش سال بعد، قرقيزها با عنوان ايالت خود مختار قرقيز از جمهورى تركستان منفك شدند و در ١٣٠٥/ ١٩٢٦ به جمهورى خود مختار قرقيز، و در ١٣١٥/ ١٩٣٦ به عنوان يكى از جمهورى‌هاى پانزده‌گانه شوروى سابق در آمد. اين جمهورى در نهايت‌