مسائل منطقهاى ايران
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص

مسائل منطقهاى ايران - شیرودی، مرتضی - الصفحة ٢١٣

١- انقلاب اسلامى ايران موجب احياى اسلام، بيدارى سياسى و تقويت خود باورى در مسلمانان، و اثبات پوشالى بودن قدرت‌هاى استعمارى شد. از اين رو، انقلاب اسلامى و شيوه پيروزى آن، او را به نمونه يا ايده‌آلى براى جنبش‌هاى اسلامى درآورد. «١» ٢- به عقيده دكتر فتحى شقاقى، «انتفاضه ... پاسخى بود به اشغال‌گران و اعمال سركوب و طغيان و تكبر آنان و اقدامات‌شان در ويران‌سازى منازل، مصادره زمين‌ها، اسكان يهوديان و ساختن شهرك‌ها، شكنجه مبارزان، دستگيرى و تبعيد و ترور و شكستن استخوان‌هاى آنان، نابود كردن اقتصاد فلسطين و ... تحميل ماليات و جرايم سنگين، تعطيلى مدارس و دانشگاه‌ها، جلوگيرى از كار و كسب، ناديده گرفتن حقوق انسانى و سياسى و ... «٢»» ٣- شقاقى، هم‌چنين معتقد بود: «انتفاضه پاسخى بود به واقعيت اسف‌انگيز و يأس‌آور اعراب كه وابستگى، ضعف و سستى خود را آشكار كرده بودند. آن‌ها فلسطين و آزادسازى فلسطين را توجيهى براى بقاى خود مى‌ديدند، تا جايى كه مسأله فلسطين را در آخر ليست اولويت‌هاى خود قرار دادند و همگان اين امر را ... حتى در كنفرانس‌هايى مثل كنفرانس سران در نوامبر ١٩٨٧ [بهمن ١٣٦٦] مشاهده كردند. «٣»» ٤- با شكست اعراب از اسرائيل در ١٣٤٦/ ١٩٦٧ گروه‌هاى فلسطينى به سوى مبارزه مسلحانه و حضور مستقيم و مستقل در مبارزه عليه اسرائيل گرايش پيدا كردند. ولى از اواخر دهه ٥٠/ ٧٠ به ناتوانى خود و مبارزه نظامى عليه اسرائيل پى بردند. در نتيجه، مبارزه سياسى را جايگزين مبارزه نظامى كردند، ولى بزودى در اين شيوه هم شكست خوردند.
بنابراين، انتفاضه پاسخى به عدم توانايى شيوه‌هاى گذشته براى آزادسازى فلسطين به شمار مى‌رود. «٤» به عوامل گذشته بايد زمينه‌هاى شتاب‌زا و تسريع بخش زير را نيز اضافه كرد: