مسائل منطقهاى ايران
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص

مسائل منطقهاى ايران - شیرودی، مرتضی - الصفحة ٦٥

سال براى حلّ و فصل امور، تشكيل جلسه مى‌دهد و رياست آن بر حسب حروف الفبا تغيير مى‌كند. شوراى وزارتى تركيبى از وزيران امور خارجه اعضاست كه هر سه ماه يك بار دور هم گرد مى‌آيند. دفتر دبير كل كه اجراى سياست‌ها و هماهنگى امور شورا را بر عهده دارد، از سوى يك دبيركل اداره مى‌شود. دبيركل از شهروندان يكى از كشورهاى عضو و به مدت سه سال انتخاب مى‌گردد. هم‌چنين، شورا داراى پنج كميسيون در موضوعات مختلف و يك كميسيون براى حل اختلافات ميان اعضا است. «١» ١- ١- ٣- تاريخچه انديشه تأسيس شوراى همكارى خليج فارس‌ گرچه برخى حوادث سال‌هاى اواخر دهه ٥٠/ ٧٠ به شكل‌گيرى شورا سرعت بخشيد، امّا انديشه يك اتحاديه منطقه‌اى به سال‌هاى آغازين دهه ٣٠/ ٥٠ و به عبارت ديگر به دوره پايان حضور انگليس از شرق كانال سوئز برمى‌گردد. با مطالعه اجمالى برخى از تلاش‌هاى كشورهاى ذى نفع در اين مورد، مى‌توان به جديد نبودن اين انديشه هم‌گرايى پى برد.
١- دولت انگليس در ١٣٥٠/ ١٩٧١ طرحى مبتنى بر ايجاد يك فدراسيون «٢» را پيشنهاد كرد كه در آن بحرين، قطر، ابوظبى، دبى، شارجه، عجمان، رأس الخيمه، فجيره و ام‌القوين گرد هم مى‌آمدند. امّا عملًا طرح مزبور، تنها به فدراسيون ابوظبى، دبى، شارجه، عجمان، رأس‌الخيمه، فجيره و ام‌القوين به عنوان سواحل متصالح يا عمان متصالح و يا امارات متحده عربى منجر گرديد، و بحرين و قطر، دو دولت مستقلِ تحت نفوذ انگليس را بنياد نهادند. «٣» ٢- در ١٣٥٥/ ١٩٧٦ وزراى امور خارجه كشورهاى عمان، ايران، عراق، عربستان سعودى، بحرين، كويت، قطر، امارات متحده عربى در مسقط (عمان) تشكيل جلسه دادند تا پيشنهاد سلطان قابوس پادشاه عمان در زمينه اتحاد و اجراى يك سياست‌