آن كشور را در راه تقويت نظامى كمك كرده است. در اين راه، عراق بيشتر از حمايت كشورهاى كمونيستى به ويژه شوروى سابق و در سال‌هاى جنگ از پشتيبانى آمريكا و اروپاى غربى بهره‌مند بود. در عراق يك حكومت بعثى كه اعضاى آن، اغلب از مناطق سنى‌نشين مى‌باشند، وجود دارد، در حالى كه اكثريت مردم آن را شيعيان تشكيل مى‌دهند.
١- ٤- ٥- روابط ايران و عراق‌ اختلاف ايران و عراق بر سر اروندرود، قديمى و ريشه‌دار است. در نخستين عهدنامه مرزى در ١٢٢٦/ ١٨٤٧ كه بين ايران و عثمانى درباره اروندرود، به امضاء رسيد،- و البته هيچ‌گاه به اجرا در نيامد- كشتى‌رانى ايران در اين رودخانه به رسميت شناخته شد. در معاهده ١٢٩٢/ ١٩١٣ تمام اين رودخانه به عثمانى واگذار گرديد. اين معاهده هم به آن دليل كه به تأييد دولت جديد تركيه و مجلس ايران نرسيد، جنبه قانونى پيدا نكرد.» دولت عراق در ١٣١٤/ ١٩٣٥ اختلافات مرزى خود با ايران را در جامعه ملل مطرح كرد. جامعه ملل در پاسخ به شكايت عراق، دو طرف را به مذاكره مستقيم دعوت كرد.
دو طرف در عهدنامه ١٣١٦/ ١٩٣٧ اداره مشترك اروندرود را برعهده گرفتند، امّا عدم رعايت برخى از مفاد اين عهدنامه از سوى عراق، ايران را وادار كرد كه آن را در ١٣٤٨/ ١٩٦٩ بى‌اعتبار اعلام نمايد؛ ولى در معاهده ١٣٥٤/ ١٩٧٥ خط تالوگ «٢» به عنوان مرز آبى پذيرفته و بر اساس آن عراق از همه ادعاهاى ارضى خود عليه ايران دست برداشت.
عراق اين قرارداد را به طور يك‌جانبه در ١٣٥٩/ ١٩٨٠ لغو كرد، امّا بار ديگر آن را در پايان جنگ عليه ايران در ١٣٦٩/ ١٩٩٠ پذيرفت. «٣» ايران در روابط با عراق داراى مشكلات فراوانى است. از جمله: شمارى از مخالفان مسلّح ايران در عراق مستقرند (منافقين). عراقى‌ها هنوز اقدام جدّى براى پرداخت خسارت جنگى مستقيم بيش از ١٠٠ ميليارد دلار نكرده‌اند. عراق در تلاش است، موقعيت قبلى‌