بنابراين به كارگيرى واژه‌هاى درياى پارس و خليج فارس «١» در موافقت‌نامه‌هاى مستند و مدارك رسمى، نشان از نام اصلى اين دريا دارد و از سوى ديگر به كارگيرى واژه خليج عربى بيشتر جنبه سياسى داشته است؛ زيرا اولًا، كتب جغرافيايى معتبر يونان باستان، ايران قديم و جديد، دنياى غرب و عرب، مملو از واژه خليج فارس است و همين منابع، نام خليج عربى را براى درياى سرخ به كار برده‌اند. ثانياً، اوّلين به كار گيرندگان نام مجعول خليج عربى در دنياى غرب، «سر چارلز بلگريو» «٢» سياستمدار و كارگزار انگليس در خليج فارس، و در دنياى عرب رهبران عراق و مصر بوده‌اند كه همواره با طرح مسائل جنجالى سعى در تصاحب جايگاه رهبرى جهان عرب داشته‌اند. «٣» ٢- ٢- اهميت اقتصادى و سياسى منطقه خليج فارس‌ به اعتقاد برخى از دانشمندان ژئوپليتيك، خاور ميانه قلب جهان و خليج فارس مركز آن است. چنين اعتقادى ناشى از وجود مؤلفه‌هايى چون، بنيادگرايى، حضور بيگانگان، نفت، گاز، منابع معدنى و ... در منطقه خليج فارس است. تشريح اجمالى هر يك از اين عناصر، اهميت سياسى، اقتصادى آن را نشان مى‌دهد. «٤» ١- ٢- ٢- اهميت اقتصادى خليج فارس‌ اهميت اقتصادى خليج فارس به برخوردارى آن از منابع غنى نفت، گاز و ديگر منابع معدنى و غذايى برمى‌گردد كه به شرح آن‌ها مى‌پردازيم:
الف- نفت و گاز: با توجه به نياز روز افزون غرب به نفت، فراوانى، سهولت بهره‌بردارى، هزينه پايين توليد، كيفيت بالاى نفت خليج فارس، فقدان انرژى جايگزين براى نفت و استخراج مواد اوّليه فراوان از آن، بر ارزش اقتصادى اين ماده افزوده است. «٥»