در خليج فارس روى آورند. اين سياست با اقدامات گسترده عليه ايران و تسليح كشورهاى هم پيمان آمريكا در منطقه همراه بود. البته حمله عراق به كويت، زمينه حضور بيشتر آمريكا را دامن زد. «١» نگاه دولت‌مردان آمريكايى به خليج فارس، حاكى از اهميت فوق العاده آن در سياست جهانى و خاورميانه‌اى آن كشور است.
«ديويد نيوسام»، معاون سياسى اسبق وزرات امور خارجه آمريكا، در يك مصاحبه مطبوعاتى اعلام كرد: «اگر جهان دايره‌اى باشد كه بخواهيم مركز آن را بيابيم، به خوبى مى‌توان توجيه كرد كه اين مركز، خليج فارس است.» «٢» «آيزنهاور»، رئيس جمهور سابق آمريكا در ١٣٣٠/ ١٩٥١ گفت: «خليج فارس از نظر استراتژيك، مهم‌ترين منطقه جهان است.» «٣» «ويليام راجرز»، وزير امور خارجه سابق آمريكا، نيز در ١٣٥٠/ ١٩٧١ گفته است:
«شبه جزيره عربستان، عراق و ايران در حدود دو سوّم از ذخاير شناخته شده نفت جهان را دارا مى‌باشند. استفاده از اين نفت، در شرايط مناسب سياسى و اقتصادى براى كشورهاى متحد ما در اتحاديه آتلانتيك و ساير كشورهاى اروپاى غربى و ژاپن داراى اهميت است.» «٤» هم‌چنين، «جيمى كارتر» رئيس جمهور اسبق آمريكا در ١٣٥٩/ ١٩٨٠ اظهار داشت:
«بگذاريد موضع خود را كاملًا روشن كنيم: هرگونه كوشش به وسيله هر قدرت خارجى به منظور تحت كنترل درآوردن منطقه خليج فارس، به منزله حمله بر منافع حياتى ايالات متحده آمريكا محسوب شده و چنين حمله‌اى با استفاده از وسايل لازم، از جمله نيروهاى نظامى رفع خواهد شد.» «٥» «ديك چينى» وزير جنگ آمريكا در سال ١٣٦٩/ ١٩٩٠ نيز گفت: «براى ما آل صباح مطرح نيست، ما نفت را مى‌خواهيم.» «٦»