قرار گرفت. بنابراين، مصر به عنوان يكى از مقتدرترين و با نفوذترين كشورهاى عربى حامى آرمان فلسطين، از جرگه مخالفان موجوديت اسرائيل خارج گرديد. «١» طرح هشت ماده‌اى فهد- وليعهد وقت عربستان سعودى- در ١٣٦٠/ ١٩٨١ مشروعيت اسرائيل را مى‌پذيرفت. زيرا بر اساس يكى از مواد اين طرح، اسرائيل بايد تنها از سرزمين‌هاى تصرف كرده پس از ١٣٤٦/ ١٩٦٧ خارج مى‌شد. طرح اجلاس فاس در ١٣٦٠/ ١٩٨١ نيز با پذيرش مشروعيت اسرائيل، خواستار ايجاد يك دولت مستقل فلسطينى به مركزيت قدس گرديد. طرح صلحى كه از سوى شاه حسين و ياسر عرفات (طرح اقدام مشترك) در ١٣٦٥/ ١٩٨٦ ارائه شد، بر خروج اسرائيل از اراضى اشغالى عرب در ١٣٤٦/ ١٩٦٧ و حق تعيين سرنوشت مردم فلسطين در چارچوب تشكيل دولت‌هاى متحد اردن و فلسطين تأكيد داشت. «٢» آمريكايى‌ها هم طرح‌هايى را براى برقرارى صلح خاور ميانه پيشنهاد كرده‌اند، از آن جمله:
١- طرح رونالد ريگان در ١٣٦١/ ١٩٨٢ خواهان به رسميت شناخته شدن اسرائيل از سوى دولت‌هاى عربى و ايجاد يك دولت خود گردان فلسطينى با مشاركت دولت اردن در كرانه غربى و نوار غزه بود.
٢- جورج شورلتز- وزير امور خارجه وقت آمريكا- در ١٣٦٧/ ١٩٨٨ طرف‌هاى ذى‌نفع يعنى هيأت‌هاى فلسطينى، اسرائيل، اردن، مصر و سوريه را به مذاكره رو در رو فرا خواند. جيمز بيكر- وزير امور خارجه بعدى آمريكا- در ١٣٦٧/ ١٩٨٨ پيشنهاد مشابه‌اى ارائه كرد. امّا همه طرح‌هاى فوق بر اثر مخالفت برخى از طرف‌هاى ذى‌نفع، بى‌اثر ماند. «٣» ٤- ١- ٦- انتفاضه و ساف‌ ساف يكى از طرف‌هاى درگير در مسأله فلسطين و نيز يكى از عوامل طولانى شدن‌